گروه پرسش :
اخلاق و عرفان
شمارۀ سؤال :
308
بازدید : 13980
اگر در عبادات و دستورات سلوکی اخلاص نداریم، آیا باید عمل را ترک کنیم؟
جدیدپرسشگر
انسان در کارهایی که انجام میدهد، بالاخره میبیند اخلاص ندارد و این عمل را بهخاطر دعاوی نفسانی انجام میدهد ـ هرچند در ابتدای شروع آن دستور سلوکی یا آن عمل، چنین چیزی مطرح نباشد ـ و همین موجب ترک عمل میشود. در اینجا وظیفه چیست؟
آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی
هوالعالم.
«اخلاص» مراتب مختلفی دارد که این مراتب بر حسب میزان اطّلاع انسان از رموز و اسرار نفس و استعداد نفس برای انطباق با آنها و یا مقابله با آنها متفاوت است. طبیعی است به هر میزان که انسان بر اطّلاعاتش و یا سیر و حرکتش در مسیر کمال اضافه شود، میزانِ اخلاص و ملاکات آن دقیقتر و ظریفتر و خصوصیتر خواهد شد؛ بنابراین انسان باید در هر کاری خود را به خدا بسپارد و توفیق را فقط و فقط واقعاً از خدا بداند و انجام عمل خیر را به خود نسبت ندهد و همیشه خود را در پیشگاه الهی بدهکار احساس نماید نه طلبکار و به وسوسۀ شیطان در اینگونه موارد توجه نکند که چهبسا او با این وسوسهها میخواهد توفیق انجام اعمال خیر و عبادی را از انسان سلب نماید.
