در این جلسه، آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی تذکر می‌دهد که تند خواندن اذکار و ادعیه صحیح نیست و شرط تأثیر هر ذکر، قرار گرفتن نفْس در فضای آن ذکر است. سپس ایشان سفارش‌های مرحوم حدّاد دربارۀ شرط قرائت ذکر یونسیّه را نقل می‌کند و با تحلیلی عمیق، گرفتاری حضرت یونس را ناشی از نگاه استقلالی او به مردم می‌داند، که با قطع تعلقات در دریا، به حقیقت توحید افعالی و نظام رحمت الهی پی برد و با بازگشت به میان قوم خود، به این حقیقت رسید که در نظام تربیتی پروردگار، میان مردم عادی و پیامبر تفاوتی نیست! ایشان در ادامه، با مقایسۀ حضرت یونس و پیامبر اکرم در نگرش توحیدی، «نگاه رحمانی» و «رسیدن حاکم به حقیقت توحید» را از مهم‌ترین شروط نظام اسلامی برمی‌شمارد. در جمع‌بندی این بحث، بر قرائتِ با طمأنینۀ مناجات‌ها تأکید، و روش اولیاءالهی در قرائت مناجات‌ها بیان می‌گردد. در پایان نیز به دو سؤال دربارۀ «حقیقت صلوات» و «معنای لعن» پاسخ داده می‌شود.