آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی، سخنان خود در این جلسه را با بیان آثار دیدار حضوری و زیارتِ ظاهری، ارتباط با رفیق سلوکی و احتیاج بی‌بدیلِ انسان به فرد خبیر آغاز می‌کند. در ادامه، آثار بسیار عجیب زیارت امام رضا را بیان می‌فرماید و سپس با بیان لایه‌ای عمیق‌تر از مسئله، این پرسش را مطرح می‌کند: «با وجود آثار زیارت، چرا در طول تاریخ، همنشینی با ائمّه برای برخی فایده نداشت؟» به نظر می‌رسد پاسخِ ایشان به این سؤال که با بیان راهکار عملیِ «پاتَک به نفْس» و نکات بسیار ظریف سلوکی همراه است، اصلی‌ترین هدف ایشان از این جلسه باشد. آیت‌الله طهرانی در پایان می‌فرماید نصیب انسان از زیارت، متناسب با همان چیزی است که از امام علیه‌السلام تقاضا می‌کند، و در زیارت باید چشم از دیدن ظواهر به مشاهدۀ ولایت امام متحوّل گردد. در خلال این مباحث، مطالبی شنیدنی دربارۀ ویژگی‌های زیارت‌مخصوصۀ امام رضا در بیست‌وسوم ذی‌القعده نیز مطرح می‌گردد.