همه موجودات عالم هستى آیات پروردگارند
شرح دو برهان قرآنی: حصر صفات کمالیه و آیه بودن تمام موجودات
ارائه دو برهان قرآنی برای اثبات امکان لقاء الله (ملاقات با خدا) موضوع اصلی پنجمین سخنرانی از مجموعۀ تفاسیر آیه نور حضرت علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی(رضوان الله علیه) است که در ٢٢ رجب، سال ١٣٩٦ هجری قمری ایراد شده است. برهان اول بر حصر صفات کمالیه در خداوند استوار است. طبق آیات قرآن، صفاتی چون حیات، علم و قدرت منحصراً از آنِ خداست. بنابراین، حیاتی که در مخلوقات دیده می‌شود، در حقیقت تجلی و ظهور همان حیات واحد الهی است. در نتیجه، مشاهدۀ هر صفت کمالی در عالم، به معنای مشاهدۀ تجلی خداوند است. برهان دوم، تمام موجودات عالم را آیات و آیینه‌های الهی معرفی می‌کند. «آیه» چیزی است که از خود هویتی ندارد و تنها «غیر» را نشان می‌دهد. قرآن آسمان، زمین، انسان و تمام پدیده‌ها را آیات الهی می‌داند. بنابراین، نگاه صحیح به عالم (نگاه آینه‌ای) نگریستن به آیینه‌ها برای دیدن صاحب آیینه‌ها، یعنی خداوند است.
همه موجودات عالم هستى آیات پروردگارند
توضیحات:
ارائه دو برهان قرآنی برای اثبات امکان لقاء الله (ملاقات با خدا) موضوع اصلی پنجمین سخنرانی از مجموعۀ تفاسیر آیه نور حضرت علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی(رضوان الله علیه) است که در ٢٢ رجب، سال ١٣٩٦ هجری قمری ایراد شده است. برهان اول بر حصر صفات کمالیه در خداوند استوار است. طبق آیات قرآن، صفاتی چون حیات، علم و قدرت منحصراً از آنِ خداست. بنابراین، حیاتی که در مخلوقات دیده می‌شود، در حقیقت تجلی و ظهور همان حیات واحد الهی است. در نتیجه، مشاهدۀ هر صفت کمالی در عالم، به معنای مشاهدۀ تجلی خداوند است. برهان دوم، تمام موجودات عالم را آیات و آیینه‌های الهی معرفی می‌کند. «آیه» چیزی است که از خود هویتی ندارد و تنها «غیر» را نشان می‌دهد. قرآن آسمان، زمین، انسان و تمام پدیده‌ها را آیات الهی می‌داند. بنابراین، نگاه صحیح به عالم (نگاه آینه‌ای) نگریستن به آیینه‌ها برای دیدن صاحب آیینه‌ها، یعنی خداوند است.
همه موجودات عالم هستى آیات پروردگارند
21درآ در وادی ایمن که ناگاه *** درختی گویدت ﴿إِنِّيٓ أَنَا ٱللَهُ﴾ رمد دارد دو چشم اهل ظاهر *** که از ظاهر نبیند جز مظاهر مُحقِّق‌را که وحدت در شهود است *** نخستین نظره بر نورِ وجود است دلی کز معرفت نور و صفا دید *** ز هر چیزی که دید، اوّل خدا دید جهان جمله فروغ نور حق‌دان *** حق‌اندر وی ز پیدائیست پنهان زهی نادان که او خورشید تابان *** به نور شمع جوید در بیابان عَلَم چون برفرازد شاه پَرخوار *** چراغ آنجا نماید چون شب تار فرشته گرچه دارد قرب درگاه *** نگنجد در مقام لی مع اللَه چو نور او ملَک را پر بسوزد *** خِرَد را جمله پا و سر بسوزد1 خلاصه انسان باید به سوی خدا حرکت کند تا از تمام مراتب هستی بگذرد.
- فرازهائی از دیوان گلشن راز، شیخ محمود شبستری.