آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین کیفیت افاضه فیض از مبدأ وجود به قوابل امکانیه می‌پردازند. بحث با تفکیک میان موجودات مجرد که تنها به امکان ذاتی برای تحقق نیاز دارند و موجودات مادی که نیازمند سلسله علل معدّه و زمانی هستند، آغاز می‌شود. در ادامه، کیفیت وقوع معجزه مورد واکاوی قرار می‌گیرد؛ آیا اعجاز به معنای خروج از سلسله علل است یا تسریع در تطور آن‌ها؟ استاد با نقد دیدگاه‌های رایج، تبیین می‌کنند که در اعجاز، سلسله علل طولی (جبروت، ملکوت و مثال) محفوظ است و آنچه تغییر می‌کند، خروج از سلسله علل ظاهری و مقارنات عرضیه به واسطه اراده ولیّ خداست. در نهایت، این نکته تبیین می‌شود که تمام قدرت‌ها در عالم، از جمله توانایی‌های عادی انسان، در حقیقت به اراده الهی بازمی‌گردد و تفاوت معجزه با امور عادی تنها در نحوه ظهور این قدرت است.