آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به بررسی یکی از مباحث دقیق فلسفی پیرامون حقیقت واجب‌الوجود و نسبت آن با وجودات خاص می‌پردازند. محور اصلی بحث، پاسخ به این پرسش است که آیا ذات واجب‌الوجود می‌تواند به وجودات خاص و محدود که آمیخته با عدم‌های ذاتی هستند، متصف شود یا خیر. استاد با تبیین جایگاه تشکیک در وجود، توضیح می‌دهند که چگونه مراتب وجودی ممکنات، به دلیل محدودیت و نقص، با حقیقت صمدی و غنای ذاتی واجب تفاوت ماهوی دارند. در ادامه، با استناد به آرای حکما، این نکته تبیین می‌شود که امتناع اتصاف واجب به وجودات محدود، نه تنها با واجب‌الوجود بودن او منافاتی ندارد، بلکه لازمه‌ی حقیقتِ غنای ذاتی اوست. این جلسه با ارائه مثال‌هایی از نسبت میان وجود و عدم در ممکنات و ممتنعات، به تبیین دقیق‌تر این قاعده می‌پردازد که هر ماهیتی، تنها پذیرای اوصاف لایق به ذات خویش است.