1. من علاوه بر عرفان اسلامی، در معارف ادیان دیگر هم مطالعه می‌کنم. کریشنامورتی (معاصر) بحثی دارد مبنی بر اینکه انسان باید به افکارش آگاه باشد و در هر حال در زمان حال حضور داشته باشد؛ به افکارش نگاه کند بدون هیچ قضاوت، یک آگاهیِ ناب، بدون اینکه گذشته یا آینده را در خاطر بیاورد.

می‌خواستم بدانم: آیا این همان «توجه به نفس» در عرفان اسلامی است؟

۲. در تعالیم بودیسم به سالک دستورِ توجه به نف‍س ـ یا همان دم و بازدم ـ را می‌دهند؛ آیا اگر ما برای تمرکز این عمل را انجام دهیم، اشکال شرعی دارد؟

با تشکر از شما، خدا پدرتان را بیامرزد که جواب می‌دهید.