این‌جانب دختری ۲۴ ساله هستم که تا سن تقریباً ۲۲ سالگی از خدای خودم دور و غافل بودم و دنبال مسائل و لذات دنیوی بودم. به علت شاغل بودن و غفلت از خدا، گناهان بزرگ و زیادی کردم، کاهل‌نماز بودم و روزهٔ قضا هم فراوان دارم؛ تا اینکه خداوند به من توفیق داد و از طریق یکی از دوستانم با جلسات خداشناسی آشنا شدم.

از زمانی که در این جلسات شرکت کردم، از اعمال خودم شرمگین شده‌ام. حال که خداوند من را در این مسیر قرار داده، مدام با خودم نگرانی دارم که در مقابل این اعمال چه کنم؛ اعمالی که می‌دانستم گناه است ولی غافل بودم و دیگر راه برگشتی ندارد.

ولی حال به خودم آمده‌ام. الان هم که ازدواج کرده‌ام، شوهرم را فردی انتخاب کرده‌ام که مؤمن است و اهل رعایت کردن مسائل دینی می‌باشد. از این موضوع خیلی خوشحالم که با اینکه من این‌قدر گناه کردم و نافرمانیِ دستورات حق را نمودم، ولی خدای من این‌قدر کریم است که من را مورد لطف و رحمت خودش قرار داده است؛ با این وجود، باز هم اعمال قبلم من را به هم می‌ریزد.

از شما خواهشمندم که بگویید با این اعمال ناپسندم چه کنم؟

با تشکر.