بسم اللَه الرّحمن الرّحیم. حضرتعالی در یکی از سخنرانی‌های خود، داستانی از رسول خدا صلی‌اللَه‌علیه‌و‌آله نقل کردید که: «مشرکین مکّه، آن حضرت را دنبال کرده و با سنگ می‌زدند. جبرائیل نازل شد و گفت: ”تمام قوای آسمان، مانند صاعقه و زلزله در دست توست. اگر می‌خواهی، همۀ این مشرکین را نابود کن!“ پیامبر فرمودند: ”من به جای اینکه نفرین کنم، دعایشان می‌کنم تا هدایت شوند“»؛ حال سؤال من این است که اگر مقام رحمت و عطوفت بر عالم حاکم است، چرا در رؤیایی که امیرالمؤمنین علیه‌السلام پیامبر را دیدند، فرمودند: «اُدْعُ علیهم» (آنان را نفرین کن) و نیز در قرآن کریم آمده است: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ أُولَٰئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (آیه 161 سوره بقره) و «أُولَٰئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (آیه 87 سوره آل عمران) و «فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ» (آیه 44 سوره اعراف) و… .

بالاخره، آیا افرادی هستند که ما بتوانیم آن‌ها را نفرین و لعنت کنیم یا همیشه باید همه را دعا کنیم؟