بنده مادرشوهری بسیار عصبی دارم که از هر کار کوچک بنده ایراد گرفته و مرا مورد توهین و تحقیر قرار می‌دهد و هیچ‌یک از کارهایم را ندیده و از من راضی نمی‌شود؛ حتی گناه دیگران را نیز از من می‌بیند! گاهی همسرم را نیز با خود همراه کرده و عرصه را بر من تنگ می‌کنند؛ به‌طوری‌که هرچه می‌کنم، در افسردگی گرفتار شده‌ام و فکر و خیالات باطل راحتم نمی‌گذارند. خود را چون ماری می‌بینم که هر لحظه احتمال حمله‌ور شدنم می‌رود. هر کار هم می‌کنم، نمی‌توانم آرام شوم و بسیار از خود می‌ترسم. گاهی با خود می‌گویم: «ازدواجم اشتباه بوده است و شاید نباید ادامه دهم».

شما را به خدا سوگند می‌دهم کمکم کنید تا از این رذیلت‌ها دور شوم و آرامش بیابم. راه درست برایم چیست؟