از خدمت شما سؤالات زیر را داشتم:

۱. آیا آقای قاضی سلام‌الله‌علیه و شاگردانشان با عرفای سایر سلاسل حقۀ عرفان ارتباط، صمیمیت و دوستی داشتند ـ نظیر مرحوم حاج بهارعلی‌شاه یزدی و شاگردان ایشان، نظیر حاج مطهرعلی‌شاه شیرازی و حاج مستورعلی‌شاه شیرازی که خانقاه و محل ذکری نیز در کوفه داشته‌اند ـ و آیا چنین معاشرت و ارتباطاتی باعث شده بود که برخی افراد حشوی و ظاهری، به ایشان نسبت صوفی بدهند و موجب آزار و اذیت ایشان شوند؟

۲. با توجه به اینکه در کتاب «روح مجرد»، علامه طهرانی رضوان‌الله‌علیه دو مرد الهی، سَری سَقَطی و خواهرزاده‌اش جنید بغدادی را از مردان توحیدی، اساتید عرفان و شیعیان خُلّص حضرت مولی‌الموالی علیه‌السلام معرفی کرده‌اند و اینکه این دو بزرگوار در اواخر دوران حضرت امام حسن عسکری سلام‌الله‌علیه‌وآله و اوایل دوران غیبت حضرت صاحب‌الامر علیه‌السلام بوده‌اند؛ و از آنجا که حضرت صاحب‌الامر دارای ۴ نایب خاص هستند که قاعدتاً از ولایت عالی و توحید برخوردارند و هم‌دورۀ سَری سَقَطی و جنید بغدادی می‌باشند، می‌خواستم بدانم با توجه به بحث «وصی باطن» و «وصی ظاهر» که حضرت‌عالی در کتاب اسرار ملکوت فرموده‌اید، آیا در مورد جنید بغدادی و نواب اربعه هم چنین مصداقی وجود دارد یا به چه صورت است؟

با تشکر؛ ببخشید از طولانی شدن سؤال.