هوالعالم. «حَبْط» به معنای نیستی و نابودی است؛ بدین لحاظ که هر عملی که از انسان سر زند ـ چه خوب و چه ناپسند ـ یک اثر خارجی و ناپسند دارد و یک اثر نفسی و روحی که آن اثر، در صورت عدم وجود مُزیل (زائل کننده) همچنان در نفس باقی خواهد ماند و جزئی از وجودِ آدمی خواهد شد؛ مانند اعضاء و جوارح که اعضاء وجودی بدن انسان می‌باشند و در صورتی که فعل نیک از انسان صادر شود، آن اثر مترتّب بر آن همچنان در نفس می‌ماند تا وقتی‌که فعل گناهی را مرتکب نشود که در این صورت، آن نیز ازبین خواهد رفت؛ به این زَوال، «حَبْط عمل» گویند؛ البته باید در نظر داشت که بعضی از گناهان این چنین تاثیری دارند، نه همۀ آن‌ها.