علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی (رضوان الله علیه) به این اصل مهم می‌پردازد که سلوک و پیمودن راه خدا صرفاً با حرف و انتساب به بزرگان ممکن نیست، بلکه با عمل و مجاهده به دست می‌آید. ایشان با بیان داستانی از پیامبر اکرم (ص) در فتح مکه، بر اهمیت عمل فردی تأکید می‌کند و سپس به تشریح دستورات لازم در این راه می‌پردازد. این دستورات شامل پرهیز از زیاده‌روی در غذا، دوری از مجالس بیهوده و مسافرت‌های غیرضروری، و سکوت به عنوان شرط حفظ دستاوردهای سلوکی است. در ادامه، ایشان با نقل قولی از علامه طباطبایی، به توضیح پنج اصل مراقبه می‌پردزاند که عبارتند از: صمت، جوع، سهر، عزلت، و دوام ذکر.