اخلاص در عمل (مجمع تحقیق)

 خودش است. الحمدلله، نمی‌خواهم بگویم صد در صد ولی تا حدود زیادی آن چه را كه ما به او مأمور هستیم و ما را تعلیم دادند، من در این جمع می‌بینم. عملكرد افراد را زیر نظر دارم. كیفیت ارتباطات به گوش بنده می‌رسد. نحوه برخوردها اینها بهتر از این حتّی می‌تواند باشد. یعنی باید سعی كنیم كه خودمان را به آن درجه از صفا و صداقت نزدیك كنیم و برسانیم. احساس كنیم یك مجموعه هستیم.

 من دیگر بیش از صد بار این مسئله را این طرف و آن طرف نقل كردم كه قسم می‌خورم واللَه العلی العظیم در این مجموعه من بر شما برتری ندارم! واللَه قسم می‌خورم! تواضع هم نیست. من در كارم تواضع نیست. حالا تواضع خوب است ولی ما این خوب را نخواستیم، خیلی با صراحت واللَه العظیم قسم جلاله كه بنده در این مجموعه و در این راه و كارهایی كه دارد انجام می‌شود بر رفقا برتری ندارم. من وظیفه خاص خودم را دارم خب طبق وظیفه‌خاص خودم و تشخیص اولویت و اولیت و ارجحیت خب چیزی به نظرم می‌رسد و آن را خب مطرح می‌كنیم، خب این پیگیری كه رفقا دارند، به دنبالش هستند و دارند انجام می‌دهند؛ و صفایی كه دارند، من غبطه می‌خورم به صفای آنها و به آن صداقت آنها غبطه می‌خورم. و از آن طرف متأثّر می‌شوم وقتی كه احساس می‌كنم مطلب خلافی شنیده می‌شود، مطلبی كه بوی كم لطفی از او می‌آید و به جای تشویق، به جای همرنگی و به جای احساس وحدت و به جای احساس .....

 ببینید اگر آن شخصی كه دارد طعنه می‌زند بر بعضی از مطالب و خرده می‌گیرد و هی به دنبال اشكال تراشی هست، چی را دارد دنبال می‌كند كه بگوید چی؟ بگوید اشكال است؟! حالا كاری كه شما خودت می‌كنی اشكال ندارد؟! سی تا اشكال بگذارند جلوی تو! حالا حرف نمی‌زنیم دلیل بر این نیست كه كارها درست است. همان قسمی‌كه ما تا به حال بودیم و باعث تشویق عدهّ‌ای شدیم، آیا صحیح است به همان قسم شما بیایید ایراد بگیری؟! اگر قرار بود من این روش را نسبت به افراد نداشتم شما در همان قدم اوّل مانده بودی، این كه الآن احساس بر این است كه خیلی‌ها كارهایی انجام می‌دهند به خاطر این است كه من حرف نزدم، به خاطر این كه من نیامدم اشكال را به رخ بكشم، اشكال هست. بنده هم یك چیزی را می‌نوشتم در نوشته من ده تا غلط پیدا می‌شود. خب این كه مهم نیست، خب می‌دهم رفقا تصحیح می‌كنند! ما كه معصوم نیستیم! ما كه به مقام طهارت نرسیدیم.