إشراف ائمه و اولیاء الهی بر مسائل مختلف

واقعیّت قضیّه این است که انسان وقتی که صبر می‌کند به امید اینکه به یک نتیجه‌ای برسد [صبر می‌کند]. این حالتی که به امید این است که به نتیجه برسد این حالت ممکن است تمام شود و برای انسان نماند. انسان به جایی می‌رسد که صبرش تمام می‌شود آن‌وقت التجاء پیدا می‌شود. در التجاء یأتی الفرج، یعنی تا وقتی که روی خودش حساب می‌کند و می‌گوید: «حالا صبر می‌کنم، صبر می‌کنم، مسئله‌ای نیست و ما بالاتر از این [مشکل] هستیم.» خیال می‌کند بالأخره خودمان پای کار ایستاده‌ایم و نمی‌دانم چه می‌کنیم. بعد می‌بیند نه همین‌طور شدیدتر و شدیدتر شد؛ می‌گوید: «خدایا بُریدیم دیگر، چیزی نداریم، دیگر چه‌کار کنیم؟ اگر به حساب ماست دیگر صبرمان تمام شد مثلاً.» اینجا که دیگر التجاء می‌آید، آن‌وقت خدا می‌گوید: «حالا که خودت را کنار گذاشتی حالا ما وارد می‌شویم، وارد گود می‌شویم.»

مرحوم آقا می‌فرمودند: «انسان خوب است از آن اوّل لنگ بیندازد.» این هم که می‌گویند انسان لنگ بیندازد نه به عنوان اینکه ما بگوییم؛ ما هم شوخی می‌کنیم، راست هم بگوییم [باز] شوخی می‌کنیم. آنهایی که می‌گویند لنگ بیندازد واقعاً هم لنگ را می‌اندازند، واقعاً هم تسلیم می‌شوند، واقعاً هم خودشان را چیزی به حساب نمی‌آورند. البتّه انسان باید سعی خودش را به هر اندازه‌ای که می‌تواند، به هر اندازه‌ای که از او بر می‌آید بکند. بالأخره اینها در رسیدن به مطلوب کمک می‌کنند.

اللَهمّ صلّ علی محمد و آل‌محمد