کیفیت ارتباط سالک با سایر افراد

ما دیگر حال آن صحبت‌ها و بیا بروها و این طرف و آن‌طرف رفتن‌ها را نداریم. اطباء هم به ما اجازه نمی‌دهند که بخواهیم در آن فضاها باشیم. تکلیف شرعی بر بنده شده بر این‌که باید یک مقداری مسئله و قضیّه جمع‌تر باشد. همان مطلبی را که مرحوم آقا گفته‌اند ما همان را عمل می‌کنیم.

مرحوم آقا به ما دستور دادند: «آقاجان با کسی که می‌خواهد در شما تشکیک ایجاد می‌کند، ارتباط را قطع کنید.» و از امروز ـ بنده دارم خدمت رفقا عرض می‌کنم ـ هر کسی که با این جلسه‌ها و با این صحبت‌ها موافق است، بسیار خب این یک اشتراک در مسیر است و یک رفاقت الهی است و هر کسی مخالف است، ولو حق با اوست، هیچ الزامی بر اینکه ما بخواهیم ادامۀ صحبت و ارتباط بدهیم نیست، بلکه این ارتباط برای ما مضرّ است، دیگر این ارتباط ضرر دارد. و ما در این دنیا نیامده‌ایم که به خواست افراد زندگی کنیم، به سلیقۀ افراد زندگی کنیم و ما را بپیچانند و دور بزنند، نه عزیزم. آن فرصت‌ها دیگر گذشت، آن سلام علیکم و بیا و بروها و سفرها و تو بیا و تو بیا دیگر تمام شد، تمام شد. شما می‌توانید از افراد دیگر و از رفقای هم مسلک و هم ‌سلیقۀ خودتان انتخاب کنید. خودتان برای خودتان جلسه داشته باشید. جلسۀ عصر جمعه داشته باشید، دیگر به بنده ارتباطی ندارد. شما می‌توانید برای خودتان مجلس روضه داشته باشید، چه ارتباطی به من دارد؟ شب تا صبح بر سرتان بزنید، دوتا تُنگ هم بر سرتان بشکنید، به من دیگر ارتباطی ندارد.

شما اهل ولا باشید و ما کافر، دیگر به من ارتباطی ندارد. آنچه را که به بنده ارتباط دارد این است که ما همین مکتب معرفتیِ علمی و فهمی را ادامه می‌دهیم و خیال هم نکنید ولایت شما بیشتر از ما است! نه‌خیر، این حرف‌ها هم نیست. شما اگر بویی از ولایت می‌بردید این حرف‌ها را نمی‌زدید. شما امام را می‌شناسید؟! طهارت بلد نیستید بگیرید! شما مسح سرتان را بلد نیستید بکشید! آن‌وقت شما امام را بیشتر از ما شناخته‌اید؟! یک کلمه راجع به اولیاء خدا بگویم دود از کله‌تان بلند می‌شود چه برسد به امام! آن‌وقت می‌گویند ما بیشتر از فلانی امام را می‌شناسیم! خب آن مبارک باشد، عیبی ندارد، آن معرفت امامتان را هم به ما بگویید، خب ما دنبال این می‌رویم که امام را بشناسیم؟