‌اهمیت صدق و اخلاص در جمیع شئون زندگی

چند روز پیش یک‌جایی بودم؛ یک کسی یک روایتی نقل می‌کرد - نمی‌دانم روضه‌ای رفته بوده یا کسی در تلویزیون صحبت ‌کرده – [ایشان آن روایت را برای من نقل می‌کردند.] خیلی روایت خوبی بود؛ گفتم: «من نشنیده بودم؛ چقدر این [روایت، روایت] خوبی است!» تعجب کردم. تهران منزل یکی از ارحام رفته بودم؛ [ایشان] مثل این‌که آمده بوده قم [و] در همین مجالس عزاداری و این‌ها شرکت کرده بوده [و این روایت را در آنجا شنیده بوده.] ‌می‌گفت: «پیغمبر با عده‌ای نشسته بودند؛ یک‌دفعه جنازه‌ای را می‌آیند می‌برند [یعنی از جلوی اینها رد می‌شوند]. پیغمبر بلند می‌شوند می‌ایستند! وقتی که [آنها رد می‌شوند و اینها دوباره] می‌نشینند، افراد می‌گویند: ”این کسی را که تشییع می‌کردند یهودی بود!“ حضرت فرمودند: ”انسان که بود!“.» حالا رفقا بروند ببینند سندش کجاست، پیدا کنند.

ببینید! این دستور اسلام ماست! این یک شخصی بود؛ حالا شاید یهودی بوده و آدم خوبی بوده که پیغمبر بلند شده‌اند؛ چون او پیغمبر است و حسابش فرق می‌کنند. می‌گویند: «یک انسان که بود!» حالا فرض کنید که فهمش نرسید و مستضعف بود. خیلی از این‌ها مگر مستضعف نیستند؟! حالا چون مستضعف نیستند، باید اعدامشان کرد؟! یا نه، باید به‌عنوان انسانیت، به این‌ها بهاء و ارزش داد؟! همین بهاء و ارزش موجب چه می‌شود؟ موجب ارتقای او می‌شود؛ موجب رشد او می‌شود؛ و موجب تحول او می‌شود. حالا ما خیال می‌کنیم دفاع از مکتب اهل‌بیت این است که یک فحش به این بدهیم و یک فحش به این بدهیم و یکی به این بدهیم و یکی به آن بدهیم! حالا ما شدیم مدافع! نه آقا جان! تو کلاه سر مردم نگذار! ادعای دفاع از اهل‌بیت هم نکن! حالا خوب شد؟! تو دروغ نگو، دفاع از اهل‌بیت هم نکن! تو به وعده وفا کن، نه این‌که پدر طرف را در بیاوری و سه سال و پنج سال پولش را هی این‌طرف و آن‌طرف بیندازی و بعد هم دفاع از مکتب اهل‌بیت بکنی! ها؟! نکن!