‌اهمیت صدق و اخلاص در جمیع شئون زندگی

پدر ما [علامه طهرانی] را می‌برند بیمارستان؛ گفتند: «آقا، بروید خارج! بروید آنجا!» بنده در جریان بیماری‌های ایشان بودم. ایشان گفتند: «نه! مگر اینجا چه اشکالی دارد؟! اطبّاء ایرانی، بهترین اطباء دنیا هستند. اینجا هم آن مراقبت‌هایی که باید، انجام می‌دهند. پس برای چه بلند شوم بروم خارج؟! چرا بروم خارج؟! چرا بروم پیش یک‌مُشت آدمِ شراب‌خوارِ بی‌دینِ ضدّ خدایِ مستعمِرِ...؟!» آخر جالب این است که خود ما به این‌ها می‌گوییم استعمار؛ خودمان داریم می‌گوییم دیگر! آن‌وقت خودمان بلند می‌شویم می‌رویم آنجا! والله من که هنگ می‌کنم؛ نمی‌فهمم [مسئله] چیست! [این، مثل این می‌ماند که] من یک نفر را بگویم: «دزد»، بعد بروم پولم را دست او بسپارم! چنین چیزی می‌شود؟! [فرض کنید] یکی دزد است (دزد سر گردنه است) [بعد من بیایم بگویم]: «بیا این دسته چک مرا نگه دار!» امضاهایم، همه را زیرش کرده‌ام، که هرچه هم می‌خواهد بنویسد! [بگویم:] «بیا این مال تو!» [به چه‌کسی؟! به] دزد! دزد بی‌پدر و مادر! حالا بنده خودم دارم می‌گویم: «استعمارِ فلانِ! استعمارِ پیرِ تولۀ فلان!» آن‌وقت خودم بلند می‌شوم صاف می‌روم آنجا! [می‌گویم:] «بیایید مرا معالجه کنید! بنده قلبم درد گرفته!» حالا تو که خودت داری می‌گویی این مستعمِر است! تو که خودت داری می‌گویی این ضد اسلام است! تو که خودت داری می‌گویی این ضد روحانیت است! تو که خودت داری می‌گویی این ضد همه چیز است! [چطور الآن خودت داری پیشش می‌روی!] این چطوری قابل جمع است؟! والله من [که] مغزم نمی‌کشد! من [که] نمی فهمم! شاید این یک چیزهای دیگه است [که] ما نمی‌توانیم [درکش کنیم!] ما آن [قدرت درکش] را نداریم!

این‌ها معلوم است چیست؟ بازی است! این‌ها همه‌اش بازی است! آنچه تهِ دل هست، چیست؟ بروید روح مجرد را بخوانید؛ در آن صفحه‌ای که ایشان [این مسئله را آورده]، آن یک صفحه را بنده اینجا [نام] نمی‌برم؛ خودتان بروید مطالعه کنید، [ببینید] که علّت [چیست و] بزرگان چه گفته‌اند! آن شخصی که دارد آن را می‌گوید، کسی است که به همان رمز قضاء و قدر و مشیّت و تقدیر پی برده و بر آن اساس [عمل می‌کند].