چگونه واردِ کشتی نجات امام حسین شویم؟

آن فردی به سرش گِل می‌زند که خودش مثل امام حسین و حبیب بن مظاهر حرکت کند. نه این که هزار تا کار‌های عوضی و تهمت و دروغ و مسخره‌بازی در بیرون انجام بدهد و بعد هم [به] سرش گِل بزند [که] برای امام حسین، گِل زده است! آن گِل بر سر و دهانت بخورد! گِل زدن چیست؟! بیا فکرت را درست کن! پشت‌سر رفیقت تهمت نزن! پشت‌سر رفیقت غیبت نکن! امام حسین [به‌عنوان] سفینةالنّجاة، اینها را دارد به ما یاد می‌دهد؛ نه این گِل زدن و پابرهنه راه افتادن [در] روز عاشورا و این‌طرف و آن‌طرف [رفتن را]. اینها که دنبال [سفینةالنجاة رفتن] نیست؛ اینها همین کار‌هایی است که مردم و عوام انجام می‌دهند و انسان تصوّر می‌کند که این [اصل قضیه] است.

کیفیت صحیح عزاداری

معنای روضه‌خوانی، گریه و خود را به گریه زدن

من گاهی اوقات که نگاه می‌کنم به این عکس‌ها و فیلم‌های بعضی از این مجالس عزاداری [می‌بینم] که چطور اصلاً تمامش تصنّع است! اصلاً تصنّع است دیگر! یعنی آن گوینده و آن فردی که دارد این روضه‌ها را می‌خواند، با یک نحوه تردستی، با یک [نوع] صحبت و کلمات، آن احساسات مخاطب را در اختیار می‌گیرد برای اینکه به هر نحوی او را به گریه بیندازد! کجای روایت داریم که این‌طور عزاداری کنید؟! آنچه ما در روایات داریم [این است که] بیایید مقتل بخوانید و مَن بَکیٰ أو أبکیٰ أو تَباکیٰ وَجَبَ له الجَنّة.¹ روایت امام صادق علیه السّلام و بقیّه به این مسئله حکایت می‌کند.

کسی که می‌خواهد مقتل بخواند، دیگر نباید به یک نحوی مسائل را بیان کند که انسان از روی احساسات گریه کند؛ بلکه انسان باید از روی فهم گریه کند. گریۀ احساسات، بعدش تبدیل به خندۀ احساسات خواهد شد! اینهایی که این‌طور ‌های‌‌های گریه می‌کنند و بر سرشان می‌زنند و در صحبت‌ها و غیره، حتّی سرشان را خون می‌آورند، نیم‌ساعت که گذشت ببینید حالا به همدیگر چه می‌گویند، چه شوخی‌هایی با همدیگر می‌کنند! خب این همان بود که نیم‌ساعت پیش آدم خیال می‌کرد که بیچاره دارد خودش را جِر می‌دهد، [و باید یکی] برود جلویش را بگیرد [تا] یک‌وقت کار دست خودش ندهد! بعد چه مسخره‌بازی‌هایی درمی‌آورد! آیا این حالت بکایی که برای او هست، تا شب هم باقی می‌ماند و در این حزن باقی می‌ماند؟! یا اینکه سر یک ران مرغ [دعوا می‌کنند و] از [دست] همدیگر می‌کشند [و] چند  مَتَلک به همدیگر [بار می‌کنند]! مثلاً روز عاشوراست!