بسته بودن فضای حاکم بر حوزه علمیه

مگر انسان نباید آن محصول و نتیجه و حاصل خودش منطبق با مبنا باشد؟! هر طور که این مبنا در اصول تنقیح شود، در فروع باید همان‌طور استخراج شود و در اختیار مردم گذاشته شود و تکلیف مردم روشن شود.

اشکال بر آقای خویی در مسئله اجماع

آقای خویی، شما که خودتان اجماع را رد می‌کنید، چطور در مقام استنباط [می‌گویید:] «اِلّا اینکه مخالفت اصحاب در اینجا مشکل است، و الاحوط در اینجا این است که این کار شود!» قضیّه مالیده بشود و برود پی کارش! مخالفت اصحاب مهمتر است یا مخالفت امام صادق؟! [! مخالفت اصحاب مهمتر است] یا مخالفت امام رضا؟!

ما در اجماع امام را مطرح کردیم؛ [گفتم] که آقا، ما امام داریم! خب بفرمایید بیایید جواب بدهید! من نوشتم: «بیایید جواب بدهید!» آخرش هم نوشتیم که آقا نقدتان را بنویسید؛ مسئله‌تان را بیان کنید؛ روی چشممان! مگر ما فرار کردیم؟! اینجا هستیم؛ [اگر] اشتباه کرده‌باشیم، می‌آییم جبران می‌کنیم؛ تصحیح می‌کنیم؛ مگر ما در نوشته‌هایمان خیلی اشتباه نمی‌کنیم؟! رفقا می‌بینند این‌طرف و آن‌طرف، من برای خیلی‌ها می‌فرستم! تذکراتی می‌گویند و من به آن جامۀ عمل می‌پوشانم! مسئلۀ خاصی نیست که حالا انسان از این مسائل بخواهد استیحاش داشته باشد.¹

رفتار دوگانه حوزه علمیه نسبت بزرگان

ولی صحبت در این است [که] چرا ما باید به یک‌‌چنین فردی مجال بدهیم که بلند شود و بیاید هتاکی کند؟! و بعد هم یک نفر صحبت نکند! یک نفر حرف نزند! آن‌وقت یک نفر بلند می‌شود به یک کسی از اینها یک چیزی می‌گوید [مثلاً اگر همین‌قدر بگوید که] «بالای چشمت ابرو است!» [می‌بینید که] چه خبر می‌شود! [می‌گویند:] «آقا چه شده است! آسمان به زمین رسیده است! باید این فرد محاکمه بشود! باید فلان بشود!»

حالا اگر [به‌جای] پدر ما یکی از همین آقایان حوزوی بود که از دنیا رفته بود، فرض کنید [او را] جزو فقهای کذابین می‌آوردند (نه جزو عرفای کذابین)، [می‌دیدید چه] کاه‌دودی به پا می‌شد! می‌رفتند بالای مناره، نقاره می‌زدند: «آقا اهانت شده است! به فقه اهانت شده است! به اهل فقه اهانت شده!»