بررسی مساله آزادی و دموکراسی غربی

فرض کنید در جامعه‌ای که غریزۀ شهوت از آن افراد [گرفته شود]، یک آمپول بزنند؛ دیگر هیچ چه! خلاص! بشود آغامحمدخان! خب آن زن هم بشود فلان، خب لخت بیا بیرون! خب بیاید، داری به دیوار نگاه می‌کنی. مسئله هیچ تفاوتی ندارد.

یعنی مسئله اصلاً برمی‌گردد. مثل بچه غیر ممیزی که حتّی در غیر تمیُّزش خاطره‌ای از آن در ذهن نمی‌ماند. مسئله در غیرممیز بودن حتّی به بقاء خاطره و اینها برمی‌گردد. فقط به اینکه می‌گویند: «ممیز باشد، قضیه این‌طور نیست». بچه سه ساله که ممیز نیست. اگر او را ببرید در یک جایی، همۀ این ذهنیات در ذهنش می‌ماند. نباید این‌طور باشد! مسئله تمیّز و اینها فرق می‌کند.

آن وقت در یک‌ چنین جامعه‌ای که غرائز وجود دارد، خواست وجود دارد، شخصی امکانات دارد، شخصی دیگر ندارد، شخصی خواست دارد، شخصی ندارد، فردی نیاز دارد، فردی ندارد و نمی‌شود استفاده از فضای آن جامعه ممنوع باشد، نمی‌شود گفت که آنهایی که زن ندارند، از صبح ساعت چند تا چند بیرون نیایند. حکومت نظامی که نیست! خب در ‌چنین فضایی [و] جامعه‌ای، حق قانونی هر شخصی این است که در آن جامعه، آنچه که موجب تحریک اوست، وجود نداشته باشد. حالا اصلاً شخصی فی‌حدّ نفسه یک چیزیش می‌شود؛ آن استثناء است.

ولی اگر افراد در جامعه به‌نحوی بیایند که این فرد نتواند آن فضای آزاد را برای استفادۀ خودش داشته باشد، فضای جامعه مسموم باشد؛ حتماً مسموم بودن به دی اکسید کربن نیست! مسموم بودن به قرطی بیرون آمدن‌ها و با وضعیت تحریک کننده بیرون آمدن هم هست. الآن زن‌هایی که دارند در جامعه و طهران و این‌طرف و آن‌طرف حرکت می‌کنند، هیچ‌کدام اینها شرعی نیست. خود لباس پوشیدنشان بیشتر محرک است. اگر لباس را دربیاورد این‌قدر نگاهشان نمی‌کردند که حالا تنش کرده است. تمام اینها را بایستی که منع کرد. همۀ اینها ممنوع است. یک لباس، لباس گشاد که آن حجم تعلیمی، بُعد و طول و عرض در آنجا به حدودها و قیودها و کیفیت‌ها و کمیت‌ها [پیدا] نباشد. و بعد ملاک برای خود آن افراد باشد.