بررسی مساله آزادی و دموکراسی غربی

أعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحیم‌

الحَمدُ للَّهِ رَبِّ العالَمینَ

و الصَّلاةُ و السَّلامُ عَلَی سَیِّدِنا محمدٍ و ءالِهِ الطّاهِرینَ‌

و لَعنَةُ اللهِ عَلَی أعدآئِهِم أجمَعینَ مِنَ الآنَ إلَی قیامِ یَومِ الدّین]‌

فوائد و مضررات تریاک در طب قدیم

تلمیذ: آیا تریاک، خارج از بحث اعتیاد برای بدن مضر است؟

استاد: بله، ضرر دارد؛ البتّه تریاک یکی از مواد اصلی ادویه در طب قدیم است. الآن هم به عنوان ماده اصلی مورد استفاده قرار می‌گیرد. مواد اصلی چند چیز هستند: یکی تریاک است، یکی هلیله و صمغ و چند تا چیز بودند که اینها جزء بیس‌ها و ترکیب اصلی دواها هستند. ولی خود همین قضیّۀ [تریاک] ضررهایی دارد؛ مثلاً موجب سست شدن رگ‌های عروق می‌شود و احتمال پارگی رگ، به‌خصوص در مغز برای کسانی که مصرف دارند، زیاد است. مصرف مداوم آن، احتمال بروز بیماری‌های سخت کبدی دارد. البتّه به‌عنوان خیلی کم، آنها [ضرری ندارند]؛ نه. مثل سایر چیزهای دیگر است که این از نظر دارو بودن [است]. مثلاً اسپند خودش یک ماده سمی است، ولی کم آن خیلی داروی مؤثری است. می‌گویند: «سمّ بخور، کم بخور!» به مقدار کم [مشکل ندارد].

ولی خود همین مسئلۀ اعتیاد [به تریاک]، غیر  از  آن ‌جهتِ [ضررش]، موجب می‌شود شخص نسبت به بعضی از تحریک‌پذیری‌هایی که حساسیت داشته باشد، این [حساسیت، از بین برود و] در او تأثیر [منفی] بگذارد. لذا در طبِ سابق، هیچ‌وقت این [تریاک] را تنها نمی‌دادند؛ با چند چیز قاطی می‌کردند. مگر اینکه استعمال خارجی داشت. در استعمالات خارجی مثل بعضی سردردها، که آب می‌کردند [یا] بعضی از گوش‌دردها این را [استعمال] می‌کردند [یا] برای خواباندن بعضی ورم‌ها در اُورِیُون استفاده می‌کردند. بیماری‌هایی [را] که تشخیص می‌دادند ناشی از رطوبت و سردی است، اینها [طبیبان] به این وسیله، این [بیماری‌ها] را مداوا می‌کردند.

تلمیذ: خشخاش چطور؟

استاد: خشخاش یک وقتی هم بود؛ ما هم می‌خوردیم. آن موقع ارزان هم بود (در زمان شاه) و در بقالی‌ها هم می‌آوردند. [الان] نیست. آن موقع زیاد بود؛ یعنی زمانی بود همۀ بقالی‌ها می‌آوردند. ما می‌رفتیم سه کیلو می‌خریدیم؛ با شکر [می‌خوردیم].