حفظ حریم تشیع در استعمال تعابیر و جملات

حدود هفتصد نفر [شهید شدند]. چطور وقت پاییز برگ‌ها همه زرد می‌شود [و] منتظر یک باد است، وقتی که باد می‌وزد همین‌طور این برگ‌ها از درخت می‌ریزد؟ چون منطقه کوهستانی بود، همین‌طور این جوان‌های مردم از روی کوه پایین می‌ریختند و از بین رفتند.»¹

حالا هر کسی به این قضیّه نگاه کند چه می‌بیند؟ یک صحنۀ دلخراشِ از بین رفتن مردم، از بین رفتن جوان‌های مردم، جوان‌های صاف و پاک، جوان‌هایی که واقعاً برای اسلام رفتند، شکی نیست که آنها هدفشان هدف اسلام و دفع تجاوز بود، در این مسئله کسی نمی‌تواند شک کند، چون شک بکند یعنی در واقع انکار واقعیّت کرده، چیزی که واقعیّت بوده این بوده، کسی که اینها را مجبور نکرده بود جبهه بروند، تفنگ که درب خانۀ مردم نیاورده بودند، همه با اختیار خودشان، با میل خودشان، با صفای خودشان، با صداقت خودشان رفتند، در این‌طرف مسئله شکی نیست.

ولی صحبت در ماهیّت این حادثه است، که انسان بررسی کند و ببیند این ماهیّت چگونه بوده؟ هر کسی به این صحنه نگاه کند می‌گوید این صحنه، صحنۀ عاشوراست، از یک طرف دشمن متجاوز، از یک طرف این جوان‌های پاک و صاف و بی‌غل‌وغش می‌روند، [وقتی] انسان نگاه به این حادثه و قضیّه می‌کند می‌گوید عاشوراست و در این شکی نیست؛ الان که عاشورا [را] همه ‌جا می‌گویند! 

ولی یکی اطّلاع پیدا کند بر اینکه این قضیّه از چه نیّتی برخواسته؟! این مسئله از چه هدفی نشئت گرفته؟! این قضیّه برای چه مقصدی است؟! برای اینکه دیگران بگویند فرمانده در اینجا حرکت کرده! و الا آن جوان‌هایی که دارند می‌روند و کشته می‌شوند [نیت را] چه می‌فهمند؟ می‌گویند: «حمله کنید»، آن هم می‌گوید: «چشم». و الا اگر در آن‌ موقع بایستند و بگویند که نه، ما انجام نمی‌دهیم، ما این کار را نمی‌کنیم، خب فرمانده چه می‌کند؟ کاری انجام نمی‌دهد، فوقش می‌گویند تخلف کردند و بعد هم مسئله مراحل و راه قانونی خودش را طی می‌کند؛ ولی این ماهیّت مسئله چون روشن نیست، این حادثه پیش می‌آید، اگر این ماهیّت مسئله روشن بود [اتفاق نمی‌افتاد.]