حفظ حریم تشیع در استعمال تعابیر و جملات

اعوذبالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

فرق بین مسیر حق با سایر مسیرها 

مسئله‌ای که امروزه خیلی صحبت می‌شود و به نظر می‌رسد که به‌طور کلی، گرایش‌ها و میل‌ها به آن سمت‌‌وسو هست، مسئلۀ غلبه احساسات است و تصور بر این است که هر چه در این مسیر بتوان احساسات افراد را بیشتر به حرکت درآورد، راه سریع‌تری برای رسیدن به نتیجه پیموده خواهد شد. این یک مطلبی است که به نظر می‌رسد امروزه و همیشه مطرح بوده و فرق بین مسیر مستقیم و حق با سایر مسیرها در این مسئله است.

شکی نیست این مطالبی که امروز دارد اتّفاق می‌افتد اموری است که موجب تألّم انسان است، انسان متأثّر می‌شود که چطور این وسط افراد بی‌گناهی [مثل] بچّه، غیر بچّه که در این قضیّه دخالتی ندارند، باید از بین بروند؟ و هر کسی نسبت به این مسئله و این وضعیّت متألّم می‌شود.

اهمیت توجه به ماهیت حوادث

ولی صرف‌نظر از این مطلب، دو نکته است که ما باید به آن توجّه کنیم؛ 

نکتۀ اوّل اینکه: هر واقعه و حادثه‌ای که اتّفاق می‌افتد، باید ماهیّت آن را کاملاً با محتوایی که دارد بشناسیم و نسبت به آن موضع مناسب در پیش بگیریم. توجّه کردن به خود آن حادثه و هویّت خارجی حادثه بدون نظر کردن به ماهیّت آن حادثه، موجب رهزنی راه انسان می‌شود، موجب اشتباه در مسیر انسان می‌شود، موجب اشتباه در فکر انسان می‌شود.

یکی از افرادی که الآن موجود است و در طهران امام جماعت مسجدی است، در زمانی که بین ایران و عراق درگیری و جنگ بود، فردی بود که در خود مسائل بود نه این که از کنار [چیزی بداند]، در جریان قضایا بود، از جمله صحبت‌هایی که همان وقت خودش به من گفت [این بود]:

در یکی از همین عملیّات‌ها (ظاهراً عملیّات پنجوین) همۀ افراد بلااستثناء گفتند که این عملیّات محکوم به شکست است، منتها فرمانده‌ای که در آنجا بود، می‌گفت: «ما باید این را انجام بدهیم، اگر انجام ندهیم آن وقت می‌گویند: ”شما کاری انجام ندادید، همین‌طور دست روی دست گذاشتید هیچ تحرّک [و] حرکتی در اینجا [انجام ندادید]“ و این برای ما عیب است!»