نقد عربی‌زدایی از زبان فارسی و آثار فرهنگی آن

اصلاً من گاهی اوقات این انشاءهایی را که [بعضی نویسندگان می‌نویسند،] نمی‌فهمم! این چیست؟ باید بنشینم و فکر کنم ببینم این چه می‌خواهد بگوید. بعضی‌ها هم انگار این را هنر می‌دانند؛ حتماً باید [عبارت را تغییر دهند.] حوزه هم همین‌طور است؛ حوزه هم الحمدلله... اجتماع را «همایش» می‌گویند! خب، زبانت را بریده‌اند بنویسی «اجتماع»؟! بنویس «اجتماع»! تو دیگر چرا؟! حوزه دیگر چرا؟! نشریاتِ حوزه دیگر چرا؟ «همایش»! و «گفتمان»! «گفتمان» چیست؟! مثل «نردبان»!

تلمیذ: کلاس شده کارگاه.

استاد: کلاس [شده] کارگاه؟ مگر نجاری است؟!

تلمیذ: طلبه را می‌گویند دانش‌پژوه!

استاد: دانش‌پژوه؟! بله دیگر... اینها همه جدید شده.

بله، متأسفانه این دستی [در کار] است؛ این نیست که همین‌طوری [اتفاقی باشد.] آنهایی که اینها را می‌نویسند و اداره می‌کنند، قطعاً با حساب‌وکتاب مسئله را جلو می‌برند.

جلسه را می‌گویند «نشست»؛ نشستِ علمی، نشستِ پژوهشی! آقایان هم که اصلاً هیچ حالیشان نیست، هیچ چیز! خودشان هم تابع این قافله [می‌شوند؛] هرچه آنها بگویند، اینها هم به‌خاطر اینکه از قضیه عقب نمانند، [تبعیت می‌کنند]. این مسئله خیلی باعث تأسف است.

پرسش و پاسخ

سؤال اول: حکم ترمیم بکارت و ارتباط آن با تدلیس

تلمیذ: آیا دختری که بکارتش را از دست داده، می‌تواند آن را ترمیم کند؟

استاد: اگر [از بین رفتنِ بکارت] غیراختیاری بوده، این یک حرفی است؛ مثل اینکه در مورد صوم (روزه)، اگر ادخال¹ طعام در حلق بدونِ اختیار و مسلوب‌الاختیار² باشد، روزه باطل نیست. یا اینکه کسی را همین‌طوری بیندازند در آب. اما در مورد اکراه [حکم] این‌طور نیست.

ولی اگر مسئله غیر از این باشد [یعنی از بین رفتن بکارت اختیاری باشد]، این خودش تدلیس³ است. این [دختر] باید خودش برود کسی را پیدا کند؛ بله، یکی را پیدا کند [که وضعیت او را بداند و همان را بپذیرد.] ولی اگر کسِ دیگری بخواهد بر اساس تحصّن⁴ و تعفّف⁵ به خواستگاری بیاید، نمی‌شود دیگر؛ چون عقد، مشروط به همین تحصّن و [تعفف] است.