نقد عربی‌زدایی از زبان فارسی و آثار فرهنگی آن

منتها در همان زمان، افرادی بودند که در این مسئله [فعال بودند.] روال حکومتِ شاه ـ همان‌طور که مشخص است ـ بر عربی‌زدایی بود. در این مسئله، پورداود جزوِ فعالانِ این قضیه بود؛ پورداود، آریان‌پور ـ که فرهنگِ آریان‌پور را هم دارد ـ ایشان هم جزوِ [اینها بود.] آریان‌پور که حتی افکارِ خلافی داشت. [دربارۀ] پورداود هم اصلاً می‌گفتند که مسلمانی است که از زرتشتی‌ها زرتشتی‌تر است. سعید نفیسی و [بدیع‌الزمان] فروزانفر هم جزوِ افرادی بودند که قائل بر عربی‌زدایی بودند و اینها جزوِ [فعالان این حرکت] بودند. ملک‌الشعرای بهار جزوِ آنها نبود.

ارباب کیخسرو جمشید بود که الآن در طهران حتی یک خیابان و کوچه در لاله‌زار به اسمِ اوست و هنوز تغییرش نداده‌اند. ایشان [ارباب کیخسرو جمشید] از آن زرتشتی‌های خیلی دوآتشه بود که در تغییرِ تاریخ از هجری به شمسی؛ و از شمسی به اردیبهشت و خرداد، خیلی فعال بود. و یادم هست که پدرمان [علامۀ طهرانی] این را نقل می‌کردند که همین ارباب کیخسرو جمشید بعداً موردِ غضب رضاشاه قرار گرفت. او را در زندان انداخت و بعد هم در زندان، مسمومش کردند. شبی که مُرد، پدربزرگِ ما شیرینی گرفته و آورده بود منزل.

نقد حساسیت نداشتن مرحوم مطهری بر رجال منحرف مذکور

خیلی باعثِ تأسف است که چطور ما آن صلابتِ [لازم] را در نوشته‌هایمان نداریم. مثلاً، مرحوم مطهری وقتی به سعید نفیسی یا فروزانفر و اینها می‌رسد، می‌گوید: «مرحوم سعید نفیسی.» در حالی که اینها از آن پایه‌گذارانِ ضدِ اسلام در دانشگاه و مملکت بودند. یکی فروزانفر، چند تا بودند. اینها اکثرشان هم فراماسونری¹ بودند. آن رئیسشان محمدعلی فروغی بود که یک کتابی هم دارد [به نام] تاریخ حکمت در اروپا. ولی ترجمۀ آقای مازندرانی را برداشته و به اسمِ خودش کرده است؛ برای بوعلی بوده، برای خودش نیست؛ خودش این‌قدر سواد نداشته که این کارها را بکند.

محمدعلی فروغی بود؛ بدیع‌الزمان فروزانفر بود؛ [همان کسی] که مرحوم آقا [علامه طهرانی] از او تعبیر به «حرام‌زاده» می‌آوردند. عجیب اینجاست که می‌بینیم مرحوم حاج آقا بزرگ تهرانی در کتاب معروفشان اعیان الشیعه از همین افراد، [مثل] سعید نفیسی و همین بدیع‌الزمان [فروزانفر] با مدح و تحسین یاد می‌کنند.