شیعۀ واقعی یعنی پیرو حق و کلام معصوم علیهالسلام

خب، نشان دادن این منطق امیرالمؤمنین، کار کیست؟ نشان دادن این راه و روش کار کیست؟ کار کسانی است که آنها به همان روح و نفس و جانِ ولایت، دسترسی پیدا کرده‌اند. آن کار اولیای الهی است. اولیای الهی هم هر مشهدی، قنبر و چغندر و شلغم فروشی که نیست! حساب دارد، کتاب دارد، قاعده دارد، ملاک دارد، میزان دارد، معرفت دارد. اینها معرفت دارند. توجّه کردید؟ کسی نمی‌تواند همین‌طور راحت بیاید هر چه هست به خودش نسبت بدهد. وقتی که آنها [اولیای الهی و بزرگان] می‌آیند و این مطالب را بیان می‌کنند، انسان باید مطالب آنها را بگیرد و آنها را توضیح بدهد، تفسیر کند، شرح کند و با آن راه و منش، باید بیاید مسئله را بیان کند. [برای چه کسانی؟] برای کسانی که نمی‌خواهند الاغ بمانند، نمی‌خواهند گاو بمانند، نمی‌خواهند همین‌طور حیوان بمانند. [برای آنهایی که] می‌خواهند این مغز را به کار بیندازند، نمی‌خواهند [ناآگاه] بمانند. می‌خواهند ببینند غیر از آنچه را که شنیده‌اند، چه چیز دیگری هست؟ هرچه بود، شنیده‌ایم؟ هرچه بود، فهمیده‌ایم؟ این آقا، این آقا، آن آقا، آن آقا، هر چه بود [و] هرچه داشتند [که] روی دایره ریختند [و] مسئله را بیان کردند. دیگر قضیّه چیست؟ مطلب چیست؟ مسئله چیست؟ خلاصه [کسانیکه می‌دانند باید بیایند] بیان کنند. توجّه کردید!

من وقتی که در آن [کتاب اجتهاد و تقلید¹یا] کدام یک از این نوشتجات بود؟! [که] راجع به آن جریانی که آن شخص آمد در مشهد و با مرحوم آقا راجع به موقوفات، راجع به مباحث موقوفه صحبت ‌کرد، نمی‌دانم در کدام یک از این [کتابها] بود، اجماع؟ اجتهاد و تقلید؟ هان! بله! در همین نوشتجات منظورم بود. من وقتی که این قضیّه را داشتم می‌نوشتم، با خودم یک مرتبه این شبهه [را] پیدا کردم: «این که من الآن دارم می‌نویسم، آیا جامعه علمی ما پذیرشِ قبول این را دارد یا ندارد؟» واقعاً الآن [که] شما دارید یک چنین مسئله‌ای [را] مطرح می‌کنید، خب این خیلی جای سؤال هست دیگر. به حسب ظاهر شما نگاه می‌کنید وقف است. وقف مسائل خاص خودش را دارد؛ وقف عام داریم، وقف خاص داریم. وقف عام و اینها را نمی‌شود به این راحتی [ازش عبور کرد]. تصوّر می‌کنید؟! از آن طرف، قضیّۀ امام رضا [علیه‌السّلام] و این حرف‌ها [چه می‌شود]؟!