شیعۀ واقعی یعنی پیرو حق و کلام معصوم علیهالسلام

حالا چرا امیرالمؤمنین امیر بر همۀ مؤمنین است؟ چرا؟ آیا ما هم مثل بقیّه دنبال شخصیّت پرستی هستیم؟ [آیا از این جهت امیر بر مؤمین است که چون] داماد پیغمبر است؟ [چون] شوهر حضرت زهراست؟ [چون] به او ظلم شده [و او] مظلوم واقع شده است؟ [و از همین‌جهت هم] به سرمان می‌زنیم ؟! یا اینکه نه، ما آن وجود حقّ و حقیقی را در این تشخُّص، تمام می‌بینیم؟ وجودی است که از نظر تحقّق به حقیقت، در همۀ تشأنات عالم وجود، ذرّه‌ای از کثرات و تخیّلات و توهّمات در او راه ندارد. در هر کجا این مسئله مشاهده بشود، در آنجا ما می‌بینیم پای امیرالمؤمنین در کار است؛ پای آن حضرت در کار است.

وقتی که ما حالات آن حضرت را نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که در همۀ موارد، آن حضرت در آن عالَمِ حقیقتِ خودش مستغرق است و از آن مرتبۀ حقیقی هیچ تنازل نمی‌کند و به مراتب دیگر گرچه شائبۀ تلوّن به لون دینی و ارتباط به خدا داشته باشد، ولی آن وجود حقیقی و واقعیِ خود را فدای آن تلوّن‌ها و آن مسائل نمی‌کند. [آیا] امیرالمؤمنین بعد از پیغمبر می‌توانست با کلک و رندی و اینها بیاید حکومت را از آنها بگیرد یا نمی‌توانست؟ می‌توانست یا نمی‌توانست؟ با کلک و رندی و نمی‌دانم حزب درست کردن و افراد را جمع کردن و اینها می‌توانست بیاید ابوبکر را بکِشد پایین یا نمی‌توانست؟

درآن نامه‌ای که معاویه می‌نویسد، حضرت در جواب می‌فرماید: «وَ ما کان مُعَاوِیَةُ بِأَدهَی مِنِّی و لکنَّهُ یَغدِر...» ¹ این کلمۀ «یَغدِر» خیلی عجیب است؛ [یعنی] معاویه زرنگ‌تر از من نیست؛ او «حقّه‌باز» است. «یَغدِر» یعنی «حقّه‌باز» است؛ یعنی متقلّب است؛ یعنی کلک است. من اهل کلک نیستم. من آدمی نیستم که قرآن را سر نیزه کنم. او [ قرآن را] سر نیزه می‌کند و پیش هم می‌برد. معاویه و آن یارو کی بود؟ بله! عمرو عاص، آمدند پیش بردند دیگر.