میزان تشخیص حق از باطل

- در این کتاب تحریف شده! حرف آقا را تحریف کرده‌اند!

- کدام [قسمتش]؟ کجایش را؟ یک کلمه را ما وا‌لله جا نینداختیم در این [کتاب].

- [در] این [کتاب]، حرف‌های آقا را برداشته‌اند، ترجمه کرده‌اند و تحریف است!

- دست شما درد نکند. شما خودتان در آن کتاب ننوشتید «ما اینها را ترجمه می‌کنیم»؟ در خود مقدّمه نخوانده‌اید؟! در خود مقدّمه‌ای که از دست نویس آقا هست، ننوشته‌اید «این کتاب با ترجمه از همین مؤسسه ترجمه عربی منتشر خواهد شد»؟ آن را بگذارید بغل این حرف.

- چون این مطالب آقا ترجمه شده، پس این کتاب آقا نیست! 

آن وقت همین آقا بلند می‌شود می‌رود چه؟ امام حسین [علیه السّلام] را زیارت می‌کند «یا لیتنی کنت معکم فافوز فوزاً عظیماً»؛ ای کاش چه بودم، ای کاش دنبال شما بودم. امام حسین [علیه السّلام] هم به ریشش می‌خندد، [می‌گوید]: «برو پیِ کارِت، جای زوّار را گرفتی، اکسیژن را کم کردی، پاشو برو پیِ کارِت، بلند شو برو مشهدت، کجا [چرا] بلند شدی آمدی؟ برای چه؟» این که مرحوم آقای حدّاد دائماً می‌گفتند: «در جریان کربلا به جای گریه کردن، فهمتان را زیاد کنید»، مال این است. برای اینکه ما امروز به این بدبختی نیفتیم؛ که بعد از گذشت پنجاه سال از سنمان و اِهِن وتُلُپ‌ها و بیا و بروها و درس دادن و فلسفه گفتن و فقه گفتن‌ها بیاییم به روزی بیفتیم که بردارند به ریش ما بخندند! که این شد. نتیجه این همه درس‌ها و بحث‌ها این شد که برداری بیایی این حرف را بزنی، این مطلب را بگویی.

این برای چیست؟ به‌خاطر اینکه ماهیّت مسئله را ما درک نکردیم. ماهیّت قضیّه را ما نیافتیم. در مکتب امیرالمؤمنین، به جای پرداختن به ظاهر، پرداخت به ماهیّت است؛ به ماهیّت باید نگاه کرد؛ به اهدافی که در پس این حادثه هست، باید نگاه کرد؛ به نیّت‌های نهفته و پنهانی (به آن نیّت‌هایی که از آن نیّت‌ها کسی خبر ندارد)، باید نگاه کرد؛ و به آن مقاصدی که آن مقاصد همیشه پنهان است، باید نگاه کرد.