راه‌های تشخیص حق از باطل

کیفیت برخورد اولیای الهی با فتنه‌ها

در همان ایّامی‌که زمان سابق جریاناتی بود و خلاصه وضعیّت به شکلی بود که همه می‌دانند. ما می‌دیدیم که چطور رفقا و دوستان با موضع‌هایی که انتخاب می‌کنند، چه‌بسا آن مواضع را به زبان می‌آورند و چه‌بسا به دنبال آن مواضع اقدام می‌کردند خب آنها در یک مرتبه‌ای [بودند.] یک مرتبه پایین تر افرادی که اقدام نمی‌کردند ولی به زبان می‌آوردند. یک مرتبه پایین‌تر افرادی که اقدام نمی‌کردند و به زبان نمی‌آوردند ولی در دل داشتند و به احترام آقا بالأخره تأدّب و موقعیّت رعایت احتیاط ـ حالا اسمش هرچه باشد ـ اقتضا می‌کرد که به زبان نیاورند. و اگر مطلبی به نظرشان می‌رسد مسئله‌ای به نظرشان می‌رسد در دل خودشان نگه دارند، تا اینکه [ببیند] چه می‌شود بالأخره قضیّه به کجا می‌رسد؟ اینها افرادی بودند که در آن موقع مشاهده می‌کردیم دارای مراتبی بودند و حتّی بعضی از اینها آمده بودند پیش مرحوم آقا و با ایشان بحث می‌کردند و ایشان را تخطئه می‌کردند برای اینکه شما چرا نشستید و چرا در این حرکت قدمی برنمی‌دارید؟ و تخطئه می‌کردند من یادم هست و استدلال [آنها این بود] پس این مطالبی را که شما می‌گویید این مطالب برای چه وقت است؟ خودتان این مسائل را درآوردید به ما گفتید. خودتان این مسائل را برای ما توضیح دادید. پس برای چه وقت است؟ الآن دیگر اگر [زمان مناسب] نباشد پس برای چه وقت است؟ اینها حرفهایی است که باید روی هوا زده بشود؟ بالأخره وقت مصرفی دارد وقت مصرفش الآن است. [در جواب اینها] ایشان چه بگویند؟ آیا ایشان می‌توانند تصرّف کنند و او را از آن ذهنیّت در بیاورند؟ کار اولیاء خدا که تصرّف نیست. آیا می‌توانند آنچه را که در دل دارند و می‌بینند این دیده خود را و دیده شده و مشاهَد خود را به او بگویند؟ اصلاً نمی‌شود، عالم به هم می‌ریزد. همه نظام به هم می‌ریزد.