شرط تأثیر ذکر و آداب قرائت دعا و مناجات
شرح ذکر یونسیّه و سیر تربیتی حضرت یونس
در این جلسه، آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی تذکر می‌دهد که تند خواندن اذکار و ادعیه صحیح نیست و شرط تأثیر هر ذکر، قرار گرفتن نفْس در فضای آن ذکر است. سپس ایشان سفارش‌های مرحوم حدّاد دربارۀ شرط قرائت ذکر یونسیّه را نقل می‌کند و با تحلیلی عمیق، گرفتاری حضرت یونس را ناشی از نگاه استقلالی او به مردم می‌داند، که با قطع تعلقات در دریا، به حقیقت توحید افعالی و نظام رحمت الهی پی برد و با بازگشت به میان قوم خود، به این حقیقت رسید که در نظام تربیتی پروردگار، میان مردم عادی و پیامبر تفاوتی نیست! ایشان در ادامه، با مقایسۀ حضرت یونس و پیامبر اکرم در نگرش توحیدی، «نگاه رحمانی» و «رسیدن حاکم به حقیقت توحید» را از مهم‌ترین شروط نظام اسلامی برمی‌شمارد. در جمع‌بندی این بحث، بر قرائتِ با طمأنینۀ مناجات‌ها تأکید، و روش اولیاءالهی در قرائت مناجات‌ها بیان می‌گردد. در پایان نیز به دو سؤال دربارۀ «حقیقت صلوات» و «معنای لعن» پاسخ داده می‌شود.
شرط تأثیر ذکر و آداب قرائت دعا و مناجات
توضیحات:
در این جلسه، آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی تذکر می‌دهد که تند خواندن اذکار و ادعیه صحیح نیست و شرط تأثیر هر ذکر، قرار گرفتن نفْس در فضای آن ذکر است. سپس ایشان سفارش‌های مرحوم حدّاد دربارۀ شرط قرائت ذکر یونسیّه را نقل می‌کند و با تحلیلی عمیق، گرفتاری حضرت یونس را ناشی از نگاه استقلالی او به مردم می‌داند، که با قطع تعلقات در دریا، به حقیقت توحید افعالی و نظام رحمت الهی پی برد و با بازگشت به میان قوم خود، به این حقیقت رسید که در نظام تربیتی پروردگار، میان مردم عادی و پیامبر تفاوتی نیست! ایشان در ادامه، با مقایسۀ حضرت یونس و پیامبر اکرم در نگرش توحیدی، «نگاه رحمانی» و «رسیدن حاکم به حقیقت توحید» را از مهم‌ترین شروط نظام اسلامی برمی‌شمارد. در جمع‌بندی این بحث، بر قرائتِ با طمأنینۀ مناجات‌ها تأکید، و روش اولیاءالهی در قرائت مناجات‌ها بیان می‌گردد. در پایان نیز به دو سؤال دربارۀ «حقیقت صلوات» و «معنای لعن» پاسخ داده می‌شود.
شرط تأثیر ذکر و آداب قرائت دعا و مناجات
17شما اگر در یک مجلس امام حسین بروید، یک حال‌و‌هوایی پیدا می‌کنید. بعد از آن‌طرف اگر در یک مجلس معصیت بروید، تمام آن حال‌و‌هوا را از دست می‌دهید و به حال‌و‌هوای آنها درمی‌آیید؛ چرا؟ چون این دوتا با هم دیگر جور درنمی‌آیند؛ این دوتا با هم نمی‌خوانند. یا باید در دلِ شما نور باشد یا باید ظلمت باشد؛ نور و ظلمت هر دو در یک‌جا نیستند. الآن اینجا روشن است؛ چراغ را خاموش می‌کنید ظلمت است و دیگر نور نیست. وقتی چراغ روشن است، ظلمت نیست. این یک قاعده و قانون طبیعی است.
این لعنی که ما می‌کنیم در واقع لعنی است که به خود ما برمی‌گردد؛ یعنی «خدایا! وسیله‌ای برای دورشدنِ ما از آن فضا فراهم کن.» یعنی وقتی آنها را دور می‌کنی، در نتیجه ما [نیز از] آنها فاصله می‌گیریم و دیگر در آن فضای نمی‌رویم، ما دیگر در آن فضای ظلمانی و شهوانی و دنیا و کثرات و انانیّت حرکت نمی‌کنیم.
اللهمّ صلّ علیٰ محمّد و آل محمّد