اهمیتِ حفظ برکات ماه مبارک رمضان

پاشوره را من آمدم کردم، ولی چه کسی را؟ او را! تو نخواستی پایت را در لگن، در کاسه ببری! او برد، نفعش را هم برد، حالا بخور!

تو این وسط چه شدی؟ ماندی!

او رفت با اینکه تقصیر او بود! ولی این گفت حالا ما گذشتیم! خیلی خوب!

عیب ندارد، دکتر پاشوره می‌کند، اما پای خود را بده! پای خود را بده، پاشوره می‌کند! اما نه‌اینکه دیگر پایت را بکشی. پایت را بکشی چه را بخواهد بکند؟ کدام پا را می‌خواهد پاشوره کند؟ چه‌کار می‌خواهد بکند؟ تو پای خودت را بده، بسیار خوب! او هم برمی‌دارد آب را می‌ریزد رویش و تب را خوب می‌کند. گفتم آن پاشوره‌ای که دیشب در ماشین صحبت کردی، جریان امشب بود، و تو پای خودت را ندادی، تو پایت را ندادی، او داد. پاشوره است

چون من یک وقتی می‌گویم آقا بروید با همدیگر صلح کنید، بروید آشتي بکنید این می‌شود نسخه. یک وقتی می‌آورم می‌گویم آقا بفرمایید معانقه کنید، این می‌شود پاشوره. هان! خودم می‌آیم! خودم می‌آیم وسط می‌گویم آقا این معانقه را انجام بده، این التیام را محقق کن. یکی آماده می‌شود، آن یکی نمی‌شود؛ این می‌برد او می‌ماند. ما هم [گفتیم]خداحافظ شما ما هم رفتیم! ما انجام دادیم، نخواستی! خودت نخواستی دیگر!

آن‌وقت می‌گویند: آقا سه سال است ما داریم ذکر می‌گوییم به جایی نرسیده‌ایم! بابا سی سال هم بگویی نمی‌رسی! سیصد سال هم بگویی نمی‌رسی! مگر ذکر می‌رساند؟! پا دادن می‌رساند! گوش را دادن می‌رساند! دست را دادن می‌رساند!

وإلاّ ذکر برو بگو آقا، ذکر نه نوار بگذار، سی‌دی الآن هست، از این سی‌دی‌ها قشنگ برایتان اصلاً یونسیه صبح تا شب: لا اله إلّا أنت سبحانک... این چیست؟! فایده‌ای ندارد، نتیجه‌ای ندارد.

لذا این را حکایت از آن آوردم که رفقا بدانند که مراقبه‌ای که بزرگان می‌گفتند اینها چشیده بودند مسئله را. همین‌طور برنداشتند برای خودشان از سر بله فراغت بیایند: رفقا این‌طوری کنند, رفقا... بابا خودشان در گود رفته بودند، خودشان از تو گود درآمده بودند، خودشان به سرشان آمده بود، خودشان نمی‌دانم هزار تا بدبختی و بیچارگی و صعوبات و اینها را به جانشان لمس کرده بودند، مسّ کرده بودند، می‌گفتند بله، این است قضیّه؛ مطلب این است.