اهمیتِ حفظ برکات ماه مبارک رمضان

حکایتی از جریان درگذشت والده آیةالله طهرانی

در این جریانی که دو ماه پیش برای مرحومۀ والدۀ ما اتفاق افتاد ـ خدا رحمت کند همه را ـ مسئله طور دیگری شد، طور دیگر انجام شد، همۀ رفقا [می‌دانند] بنده طهران بودم، از همه‌جا بی‌خبر، یک‌دفعه دیدم رفقا می‌گویند که آقا در موبایلشان از این اس‌ام‌اس اس، ‌اس‌ام اس‌اس نمی‌دانم چی از اینها آمده و می‌گوید که تشییع ساعت فلان، فاتحه منزل فلانی. بنده اصلاً خبر نداشتم که [چه اتفاق افتاده]، این هم مشخص است که بالأخره آنها خیلی تمایلی به ارتباط با ما نداشتند، شما که یک وقتی سلام به ما را تحریم کرده بودی! بنده خودم این را شنیدم، خودم شنیدم، با گوش خودم شنیدم که سلام نکنند! ما کافر بودیم دیگر، سلام نکنند. حالا چه شد که [نباید سلام کنند]؟!

حالا من در اینجا مانده‌ام چه کنم؟! می‌توانم یکی از این دو کار را انجام بدهم: یا اینکه بگویم: نه، شما آن‌طرف جوی و ما این‌طرف جوی، ما مجلس فاتحه می‌گیریم در اینجا، برای هر کسی از دوستانی که مایل است، شما هم بگیرید برای خودتان. این درست است؟ یعنی این کار را اگر من می‌کردم این کار مورد رضای خدا بود؟ قطعاً نبود. چه می‌گفتند مردم؟! می‌گفتند که اینها دو دستگی ایجاد کرده‌اند دیگر.

آیا بنده به عنوان فردی که در اینجا یک طرف قضیّه است، این‌قدر من نباید مورد توجه باشم که یک تماسی گرفته بشود که آقا چه‌کار کنیم.

اولاً: اگر حساب وصیت‌نامه باشد ـ حالا ایشان که وصیت‌نامه‌ای نداشته ـ که این وصیت‌نامۀ مرحوم آقا باشد، بنده ناظر هستم بر وصیت‌نامه،¹ این‌طور نیست که ما [بي اطلاع] باشیم.این یک.

ثانیاٌ: مسائل و تعلقات و ارتباطات یک مسئلۀ واقعی است و خودتان کنار گذاشته‌اید، ما که کنار نرفتیم، خودتان کنار گذاشتید. چه اقتضا می‌کند؟ یک خبری بدهید که: آقا چه‌کار کنیم؟ من هم می‌گویم که آقا فرض بکنید که چه‌کار کنیم؟ حالا آنجا باشد آنجا باشد؟