اهمیتِ حفظ برکات ماه مبارک رمضان

آمدیم داخل نشستیم: حالتان خوب است؟ مرحمت شما زیاد! چطورید؟ اصلاً نه صحبت این شد چه بوده، چه خبر بوده؟ بلند شدیم آمدیم رفتیم منزلمان، هیچ! انگارنه‌انگار مسئله‌ای هست و فلان

اگر دیروز آقا اینها را راه می‌دادند، هیچ فایده‌ای نداشت! چرا؟ حرارت هزار درجه است! آقا حرارت هزار درجه می‌خواهد چه‌کار؟ آقا می‌خواهد وقتی رفتی آنجا صفر درجه باشی. هیچی، هیچ درجه گرما نداشته باشی. گرما داشته باشی برو برای خودت، اینجا برای چه آمدی؟ بلند شو! گرما نداشته باشی، مشتعل نباشی. این مسئله است، وإلاّ اگر قرار بر این باشد که انسان با آن حرارت، نه حرارت خوب؛ حرارت بد! حرارت خوب که حرارت عشق به خدا است، عشق به رضای خدا است، آنکه کار اینها همین است، هنر اینها این است که اینها را ایجاد کنند. حرارتی که ناشی از إثارۀ توهمات و تخیلات است، این اشتعال اشتعال نفسانی است، نه اشتعال رحمانی. وقتی با آن می‌خواهید بیایید سراغ آدم، فایده‌ای ندارد. تو خودت مشتعل هستی، تو خودت حساب خودت را رسیدی، تو خودت پروندۀ خودت را بستی، تو برای چه می‌خواهی بیایی آقاجان؟! برای چه می‌خواهی بیایی؟! برو! هر وقتی که پرونده‌ات باز شد، آمادگی داشتی برای پذیرش، اهلاً و سهلاً قدمت روی چشم! ولی تو آمادگی نداری، مطالبی را می‌خواهی بشنوی که همراه با این اشتعالت است، مسائلی را می‌خواهی بشنوی که همرنگ و همگون با تخیلت است، اینکه بلند شو برو پی کارت! این است؟! بلند شو برو پی کارت! هر وقت در یک زمینه‌ای رسیدی دلت را صاف کردی، گفتند این غلط است، گفتی چشم! این درست است: بله درست است چشم! [برگرد].

برای استفهام آمدی، برای رسیدن به حقیقت و واقع آمدی، نه‌اینکه حقیقت و واقع تخیلی را برای خودت ترسیم کرده‌ای در این قلب و فکر! این را برای خودت ترسیم کرده‌ای به من چه مربوط است؟!

تو برای خودت داری یک حقیقتی ترسیم کرده‌ای من الآن حقیقتِ واقع برای من این است؛ بسیار خوب مبارکت باشد بلند شو برو دیگر! به من چه‌کار داری؟ به بقیّه چه‌کار داری؟ به دوستانت چه‌کار داری؟ به بزرگان چه‌کار داری؟ خودت ترسیم کرده‌ای دیگر! خودت داری می‌گویی من در اینجا محِقّ هستم، خیلی خوب بنده هم می‌گویم محق هستی! خودم می‌گویم بله تو هم محق! تو هم محق هستی دیگر! وقتی خودت داری می‌گویی من محقم، من هم می‌گویم محقی!