اهمیتِ حفظ برکات ماه مبارک رمضان

اصلاً آدم می‌ماند ای آقا! آخر چه شد؟! مثلاً به حساب خودمان حالا یک چوب دستمان گرفته‌ایم بلند شویم و به جنگ او برویم، یکی او بزند، یکی این بزند، می‌گوید: «آقا من اصلاً دو سال است دنبال یک‌هم‌چنین موردی می‌گردم شر این قضیّه را از سرم بکنم، خدا پدر شما را بیامرزد که الآن آمدید و خلاصه امشب خود شما این قضیّه را مطرح کردید.»

پس به من چه گفتند؟! توجه می‌کنید؟ اینها چیست؟ تخیل! تخیل!

گفتم خیلی خوب پس دیگر مسئله حل شد، ما می‌رویم و می‌گوییم که این‌طوری است و تمام.

این را می‌گویند مراقبه. اگر انسان مراقبه داشته باشد، از اول می‌آید اساس و بنای نفس خودش را حمل به صحّت می‌گذارد آن شیطان را نگذارد که بیاید و بعد راه باز کند و سفره‌اش را بگستراند و غذاهای مسموم خودش را بیاورد و در این سفره بچیند و جای بدهد و در جاهای مختلف قرار بدهد و انسان را هم دعوت کند؛ بفرمایید! بیایید

آن‌وقت هم که با توجه به این زمینه‌ها، آدم مستعدّ است برای پذیرش مسائل خلاف و مختلف و مطالب غیر صحیح [می‌شود]

دستور مهم اخلاقی علامه طهرانی به اطرافیان

در یکی از آن مجالس عنوان، قبلی بود، در یکی از همین مجالس اخیر هم، گفتم: دأب مرحوم آقا این بود که وقتی شخصی می‌گفتند که غیبت من را می‌کند، اصلاً نیایید به من بگویید که آقا فلانی غیبت کرده؛ یا اینکه خود آن شخص اصلاً نیاید بگوید که آقا من غیبت کرده‌ام.¹ چون همین‌که می‌گوید من غیبت کردم، اینجا یک‌دانه تصویر پیدا شد، گرچه بگوید آقا ببخشید، معذرت می‌خواهیم. ولی چرا گذاشتید این تصویر پیدا شود؟ این تصویری که پیدا شد، مقصر جنابعالی بودید که باعث شدید این تصویر اینجا پیدا بشود. اما اگر نمی‌گفتید، خیلی من هم اطلاع نداشتم، ما هم اطلاع نداشتیم بعد هم این قضیّه می‌گذشت.

حالا قضیّه یک کسی است که خلافی کرده، خب, تمام می‌شد و می‌رفت و می‌گذشت.