راهنمای فلاح و سعادت ابدی

یك مرتبه شرط می‌شود بر این‌كه مسكن كجا باشد و شوهر هم می‌پذیرد، در آن‌جا باید شوهر از نظر شرعی طبق شرط عمل كند؛ گرچه از نظر اخلاقی و سلوكی در آن‌جا هم زن باید اطاعت كند؛ ولی از نظر شرعی خیر! از نظر شرعی و ظاهری و قانونی وقتی كه مرد یك همچنین شرطی را پذیرفته است، طبعا باید متعهد نسبت به آن مطلب باشد.

ایشان گفت: من می‌خواهم بروم زندگی كنم.

گفت: من با تو نمی‌آیم!

ایشان گفت: با من نمی‌آیی؟ من شوهرت هستم!

نگاه كنید! آن خانواده مسیحی است، اما این‌ها شیعه مدعی امیرالمؤمنین علیه السلام و شاگرد مرحوم آقا! حالا ادعای شاگردی مرحوم آقا درجای خود بماند؛ مرام و مبنای مرحوم آقا برای همه روشن است.

گفت: من نمی‌آیم واین‌جا را از دست نمی‌دهم، مگر اینكه بروم از یك شخصی بپرسم، هرچه او گفت، به آن عمل خواهم كرد.

یعنی شوهر من آن فرد است به عنوان مثال، ما این‌طور می‌گوییم این‌ها كه شوهر ندارند! درست شد؟ در نهایت رفت و پرسید، طرف درجواب گفت: نگاه به نفس خودت بكن، ببین نفست كجا را اجازه می‌دهد!

خاك بر سر آن دین و تشیع و سلوك و بر سر آن دیانتی كه این‌گونه انسان راهنمایی بكند!

در نهایت او هم گفت: نه! دل من اجازه به قم نمی‌دهد و همین‌جا می‌مانم!

ببینید! چطور تغییر دادند مبانی اولیای خدا را.

درست شد؟ آن یك قسم است و این هم یك قسم است. آن در صف شیعیان امیرالمؤمنین در روز قیامت ظاهر خواهد شد.

بنده این قضیه را چندین مرتبه نقل كرده‌ام، در یكی از جلسات عنوان بصری هم عرض كردم كه چند سال پیش، حدود ده یا دوازده سال پیش بنده در یك سفر چند روزه‌ای به دبی داشتم، در منزل رفیقمان دكتر سجادی بودم، و تنها بود، زن و بچه‌اش نبود و به یك جهتی بنده به منزل ایشان رفته بودم. ایشان وقتی كه من را مشایعت كرد تا فرودگاه، در فرودگاه نشسته بودیم، من دیگر می‌خواستم بروم، كنار من نشست و این قضیه را تعریف كرد.