تفسیر آیۀ ﴿الله ولي الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات إلي النور﴾

یك دفعه در بین صحبت‌های مرحوم آقا من یك مطلبی را به ایشان گفتم، فرمودند: من برای رفقای خودم به كمتر از سلمان قناعت نمی‌كنم!

كمتر از سلمان! سلمانی كه گفتم چه خبر است! حالا ببین این كجاست دیگر! این می‌گوید من برای شاگردانم به كمتر از سلمان راضی نمی‌شوم!

قضیه چیست؟! پس معلوم می‌شود هست دیگر! پس معلوم می‌شود راهش هست! پس معلوم می‌شود ابزارش هست! پس معلوم می‌شود وسائلش هست، راهش هست!

خب! بسم اللَه! سلمان هم همین‌طوری سر سفره برنج زعفرانی و حلوای آنچنانی و كنار نهر آب و باد زدن حورالعین، نرسید! آن سلمان هم برای خودش مسائلی را طی كرد. من بخواهم شمّه‌ای از تاریخ سلمان بگویم، شما چیزی نمانده دو شاخ از سرتان در بیاید: عجب این سلمان این كارها را كرده، سلمان‌ عمرش را به این مسائل گذرانده كه یك دهمش، تصوّر یك بیستمش را هم ما اصلًا نمی‌كنیم تا اینكه رسید به پیغمبر و به آن منبع و معدن برای معرفت رسید.

ان‌شاءاللَه امیدواریم كه خداوند خودش لطفش شامل حال همه ما بشود، و آنچه را كه مدّ نظر بزرگان و اولیا بود، آن را در حدّ ما، پروردگار تقدیر كند و به سستی‌های ما و به نقائص و ضعف‌های ما و اهمال‌های ما، ننگرد و با چشم اغماض و آن جنبه رحمتش، كه دیشب صحبت شد! آن جنبه رحمتش كه وَسِعَت كُلَّ شی‌ءٍ، یا سَبَقَت رَحمَتُه كُلَّ شَی‌ءٍ، به آن جنبه رحمتش به ما نگاه كند و از آن شراب و باده‌ای كه نصیب اولیای خاصّش كرده است، از آن هم ما را سرمست و سیراب كند. ان‌شاءاللَه!

اللَهم صلّ علی محمّد و آل محمّد

¹