اهمیت توجه سالک به خود و رفتار و مسائل خود

بنده به اتّفاق ایشان از مشهد آمدیم طهران كه به آن رفیق گرامی و دوست عزیزمان دكتر سجادی دكتر معروف مراجعه كنیم و هنوز با ایشان هم آشنا نشده بودیم حتی بنده اسم ایشان را هم نشنیده بودم به اتفاق یكی از دوستان كه او هم بسیار شخص محترم و مكرّم و معظّمی است و از شاگردان ایشان بوده، و الآن از اساتید دانشگاه است و بسیار شخص محترمی است. ایشان راننده بود و من و ایشان هم عقب نشسته بودیم، دم این بیمارستان لبّافی نژاد آمدیم. آمدیم دم این بیمارستان ایستادیم. خب صبح بود، و همین كه ایشان ماشین را كنار نگه داشت، پیاده شد، زود برود و اطّلاع بدهد به طبیب كه ایشان آمدند. همین كه ایشان یك مقداری دور شد، ایشان رو كرد به من: 

این آقا كجا رفت؟

گفتم: لابد رفت خبر بدهد كه شما آمدید! ایشان بیخود كرد رفت! برو بگو برگردد! و اگر بر نگردد من با تاكسی به منزل برمی‌گردم!

ما زود در ماشین را باز كردیم گفتیم: فلانی بیا كه هوا پس است! بیا كه اگر دیر بجنبی پدرمان با تاكسی به منزل برمی‌گردد!

مگر ما با مریض‌های دیگر چه فرقی می‌كنیم؟ چه فرقی می‌كنیم؟ می‌رویم می‌نشینیم سر نوبت می‌رویم!

با این‌كه قبلا نوبت گرفته بودیم، همین‌طوری نرفته بودیم.

گفتم: بیا، بدو بدو، خیلی اوضاع خراب است! بیا برگردیم و به اتفاق برویم و الّا این بابایی كه ما می‌شناسیم، یك آدمی نیست كه از حرفش پایین بیاید. خلاصه آمدیم با هم رفتیم یك قسمتی ... آن بیمارستان دو قسمت دارد، یك قسمت بخش دارد، یك قسمت خود بیمارستان است. كه آن قسمت بخش مریض‌ها را معاینه می‌كردند.

ما از پله‌ها بالا رفتیم، دیدیم آخ آخ آخ، جمعیت تا خود پله‌ها ایستاده. پس حالا كجا برویم. خلاصه به یك زوری ... ایشان هم كه مریض ... اتّفاقا حركت هم برای یك همچنین مریضی خطری است. كسی كه همان شبكیه‌اش ... دوستانی كه اهل اطّلاع هستند می‌دانند، با یك قدم حتّی ممكن است تمام شبكیه از جای خودش حركت كند بیفتد، آن وقت دیگر خیلی كار مشكل می‌شود. اصلا نباید حركت بكند.