اهمیت توجه سالک به خود و رفتار و مسائل خود

تا وقتی هم كه از دنیا رفتند همین بود، وقتی هم كه از دنیا رفتند ما دیدیم ایشان كه این كار را نكردند ما چرا بكنیم؟ بنده هم دست نزدم به آن منزل و فلان و این‌ها.

مسئله همین است. گرچه خب الآن به خاطر قضایایی مسائل تغییر كرد. هركسی مسبب هست خودش پاسخگو باشد.

درست شد؟ اضافه نمی‌كند. هركس می‌خواهد خودش زود بیاید مطلب بشنود!

هیئت نیست! سیاهی لشكر نیست! اینجا جای این حرف‌ها نیست. توجّه كردید؟ این مطالب مطالبی است كه ما را به آنها سوق می‌دادند. به خودتان نگاه كنید!

بله، اگر كناردستی‌تان فردی است كه می‌توانید از او بهره بگیرید، از رفتار او و كردار او چرا انجام ندهید؟ چه بهتر! باید هم این‌طور باشد. اما اگر نه، دیدید در رفتار كناریتان خطایی هست، تزلزلی هست، خب به یك نحوی تذكّر بدهید اگر موثّر است، و الّا اگر دیدید خیلی توجّه نمی‌كند مطلب را رد كنید. خیلی به او نگاه نكنید، خیلی توجّه نكنید، دنبال خودتان بروید.

پدر ما می‌دانید چرا این‌طور شد؟ به خاطر اینكه در زمان اساتیدش این رفتار را انجام داد. بنده در همان زمان كه به كربلا مشرّف شدم، به حضور بزرگان و اساتید ایشان هم می‌رسیدیم و با آنها هم بودیم، كاملا این قضیه برایم محسوس بود كه بعضی كه می‌آیند آنجا به همه چیز نگاه می‌كنند غیر از آن شخص بزرگی كه آنجا نشسته:

این كیست؟ كه می‌آید؟ كه می‌رود؟ چه كار می‌كند؟ برای چه آمده؟

می‌رفت با طرف دست به یقه می‌شد: چه كسی به تو گفته در این خانه بیایی؟!

به تو چه مربوط است؟ به تو چه ربطی دارد؟ به تو یك همچنین چیزی گفته‌اند؟ به تو یك همچنین دستوری داده‌اند؟!

مواظب باش! اگر بخواهی پا از حدّ خودت بیرون بگذاری خودت هم جزو فراموش شدگان می‌روی!

هر شخصی باید حدود خودش را داشته باشد.

مرحوم پدر ما كاری نداشت به این حرف‌ها. اگر به او می‌گفتند این كار را بكنید، می‌كرد. اگر نكنید ... من بروم استفاده خودم را بكنم، بعد دیگر تمام. چه كسی می‌آید اینجا، چه كسی می‌رود، به من ارتباط ندارد. ارتباط ندارد.