ضرورت تواضع قلبی سالک نسبت به رفقای طریق

البته ما مشكلاتی نداریم! چه مشكلاتی داریم؟! واقعاً وقتی ما به مطالبی كه در تاریخ ذكر شده، نسبت به افراد، اصحاب ائمه، آن كسانی كه در آن زمان بودند نگاه می‌كنیم، ما سرِ خجلت به زمین باید بدوزیم، چشممان را به زمین باید بیندازیم. مگر چه‌كار می‌كنیم؟ زندگیمان را می‌كنیم، می‌آییم، می‌رویم، نه مطلبی، نه مسئله‌ای ... حالا خب بعضی از ناملایماتی هم هست، كه خب همه دارند. و همین جهت باعث شد كه بنده خدمت رفقا برسم و آنها را زیارت كرده باشم و كم‌وبیش هم بعضی از مطالب گلایه‌آمیزی هم طبعاً به گوشمان می‌رسید و خواستیم كمی از بسیار را جبران كرده باشیم.

مطلب دیگر این است كه: رفقا جسارت بنده را در این سخنرانی، تحمل كنند، و صراحت بنده را قدری پذیرا باشند و بدانند كه آنچه را كه بنده خدمت رفقا عرض می‌كنم، از باب تذكری است كه‌ یك رفیق به رفقای خود می‌دهد، غیر از این چیزی نیست. خدا را شاهد می‌گیرم كه بنده نسبت به رفقا و دوستانم آن حالتی كه شاید بعضی در نظرشان بیاید را ندارم، عرض كردم كه خدا را شاهد می‌گیرم و آنچه را كه احساس می‌كنم هم برای خودم فخر است و افتخار و هم برای رفقا، فقط لحاظ رفاقت است.

ما از رفاقت چیز بدی ندیده‌ایم كه حالا بخواهیم آن را به یك حال و هوای دیگری تغییر بدهیم، اسمش را تغییر بدهیم، تعبیرات را تغییر بدهیم، اصطلاح را تغییر بدهیم، دلیلی ندارد! رفیق، بسیار كلمه زیبایی است، بسیار كلمه گویایی است و بسیار كلمه جالبی است كه می‌تواند انسان با این عنوان با دوستان خودش برخورد كند.

مسائل دیگر: شاگرد، استاد ... این مسائل اصلاً در چنته ما نمی‌گنجد، خیلی صراحتاً عرض بكنم؛ رفقا و دوستان تصور نكنند هركسی نسبت به ما از این الفاظ بیشتر به كار می‌برد، بیشتر مورد توجه است. نه! این‌طور نیست، هیچ این‌طور نیست. و بارها عرض كرده‌ام كه صمیمی‌ترین رفیق من، بعضی از افرادی هستند كه تا به حال حتی دست بنده را نبوسیده‌اند، اینها از همۀ افراد به بنده نزدیك‌ترند. و خودم از رفقا و دوستان تقاضا كرده‌ام كه دست مرا نبوسند.