ضرورت تواضع قلبی سالک نسبت به رفقای طریق

دیگر با این صراحت؟! هر وقت خودت را یك سر و گردن پایین‌تر دیدی. از بقیه افراد جلسه، بلند شو بیا اینجا. گفت: مطلب دیگر؟ ایشان گفتند: همین! بفرمایید!

یك دستور، برای آدم شدنت. پاشو برو دیگر چه می‌خواهی؟ نمی‌خواهی آدم بشوی؟ یا می‌خواهی هیئت‌بازی در بیاوری؟ اینجا هیئت نیست. اینجا مبانی‌ برای آدم شدن است. برای شكستن نفْس و برای خرد كردن نفْس است نه برای بالا رفتن. هزارتا راه داریم! آدم از خانه مردم هم می‌تواند برود بالا. هزارتا راه داریم، پس چرا اینجا؟ چرا اینجا وقتمان را تلف كنیم؟ اینجا كه این متاع را عرضه نمی‌كنند، بلكه مبارزه می‌كنند. خب بلند شویم جای دیگر برویم. خیلی جاها هست، بهتر تحویلمان می‌گیرند، هندوانه‌های پنجاه منی هم زیر بغلمان می‌گذارند و امثال ذلك و خیلی خوب! وقتمان را چرا اینجا تلف كنیم؟

روی این جهت، خدمت رفقا و دوستان عرض می‌كنم كه: رفقا نیاز به اجتماع دارند، نیاز به صحبت دارند، خودِ بنده هم همینم، خدا شاهد است كه من وقتی كه می‌نشینم پای صحبت بعضی‌ها گوش می‌دهم استفاده می‌كنم، حالت ابتهاجی آن شب، آن ‌روز برای من پیدا می‌شود كه قابل وصف نیست، عجب این چقدر حرف زیبایی زد! چقدر حرف قشنگی زد! چقدر حرف به جایی زد، چقدر این حرف خوبی زد.

خودِ بنده هم همین‌طورم. انسان نیاز به رفاقت دارد. انسان نیاز به محبت دارد. انسان نیاز به انس دارد، و بنده مطالبی در نظرم هست، نسبت به آن مجالسی كه تأكید شده، قصد دارم دوباره آن مطالب را دائر كنم، البته با یك روش دیگری و با یك شكل دیگری این مسائل ان‌شاءاللَه انجام خواهد شد.

و به نظر می‌رسد كه الحمدلله خیلی از مسائل توجیه شده، خیلی از موانع برطرف شده و دوستان اگر بعضی از مسائل خلاف به گوششان می‌رسید، دیگر با این توضیحاتی كه امروز دادم و خودم شخصاً آمدم و این توضیحات را دادم، خیال می‌كنم این دیگر ابهامات شاید تا حدودی رفع شده باشد. اگر هم مطلبی هست، رفقا بنویسند و بدهند، بنده عرض می‌كنم، پاسخ می‌دهم. مطلبی اگر نسبت به بنده است، نسبت به راه است، نسبت به مكتب است. راه باید برای همه باز باشد. برای همه افراد باید باز باشد. تمام افرادی كه در جلسه شركت می‌كنند، بدانید همه مثل همند. من حالا دستم را این‌طوری می‌كنم، هان! همه مثل همند. در یك رتبه. هیچ فرق نمی‌كند. بالا و پایین ندارد. بالا و پایین مربوط به‌ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَه أَتْقاكُمْ‌¹ است، ما نمی‌دانیم، ما اطلاع نداریم.