لزوم حرکت سالک براساس فهم و بینش به‌جای غلبۀ وهم و احساس (اصفهان)

متابعت با واقع است كه دلها را با هم نزدیك می‌كند و افكار را در یك نقطه متمركز می‌كند ونفوس را بر یك محور و به دور یك محور قرار می‌دهد و همه را در درون خیمه سیدالشّهدا می‌گنجاند.

خیمه سیدالشّهدا مگر حق نبود؟ حق بود. چه كسانی رفتند در آن خیمه جای گرفتند كسانی كه آمدند محوریت خودشان را امام حسین قرار دادند. امام حسین حق است حق مطلق است.

ولی بعضی آمدند نه علاوه بر امام حسین، زن و بچّه را جزو آن قاطی كردند، رفتند بیرون. علاوه بر امام حسین خانه و زندگی و باغ كوفه و اینها را قاطی كردند، رفتند بیرون. علاوه بر امام حسین تهدید و وعیدهای ابن زیاد و یزید را قاطی كردند، رفتند بیرون. جانشان است دیگر. خب جان را برای چه می‌خواهی؟ مگر بودن در این دنیا نیست؟ تو كه آمدی الآن پیش امام حسین و شب عاشورا می‌گذاری می‌روی، مگر شصت سالت نیست؟ خب شصت سال آمدی یك سنگ خوردی مُردی، یك روز بیشتر از عمرت نمانده، فقط یك روز مانده بود، حرص چرا خوردی؟ یك سال مانده بود، می‌رفتی در كوفه یك وبا می‌گرفتی می‌مردی. مگر وبا نمی‌آید؟ وبا می‌آید یكدفعه همه می‌روند. یك بیماری اپیدمی‌¹ می‌آید همه را می‌برد. یك آنفلوانزا، آنفلوآنزا كه چیزی نیست.

یك روز یكی از رفقای پزشك ما می‌گفت یك مریضی آمده بود پیش من فهمیدیم آنفلوآنزا است، تشخیص دیر داده بودند همان آنفلوآنزا دواهایی كه گفته بودم ندادند بعد از یك هفته مُرد.

از آنفلوآنزا آدم می‌میرد، یك آنفلوآنزای عادی! وقتی كه این قدر عمر بی‌اعتبار است، وقتی این قدر عمر بی‌حقیقت است. ما می‌آییم آن شهادت ابدی را ول می‌كنیم، سیدالشّهدا را ول می‌كنیم، امام معصوم ما، سیدالشّهدای ما الآن كیست؟ بنده هستم؟! غلط می‌كنم خاك پای سیدالشّهدا و جدّم باشم. سیدالشّهدای الآن امام زمان ما است. امام زمان همان سیدالشّهدایی است كه فعلًا به صورت بدن جسمانی در این دنیا دارد امامت می‌كند.