حقیقت ربوبیت خداوند متعال (قزوین)

امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه یك عبارتی دارند، حضرت می‌فرمایند چه؟ عبارتش این‌است: «مَن رَضِی عَن نَفسِه، كَثُرَ السَّاخِطُ عَلَیه»¹. این دردی است كه همه ما داریم. كسی از خودش راضی باشد، «از خود راضی» نمی‌گوییم؟ كسی كه از خودش راضی باشد شماتت‌كنندگان بر او زیاد می‌شوند. خب یعنی چه؟ برای چه از خود راضی هستی؟ پس ما این‌جا چه كاره هستیم؟ تو یكی ما هم یكی! این بالا نشستن‌ها یعنی چه؟ این خودت را از بقیه بالاتر می‌دانی یعنی چه؟ خودت را تافته جدا بافته می‌دانی یعنی چه؟ خودت را یك سر و گردن از بقیه بالاتر حساب می‌كنی یعنی چه؟ به دیگران اعتنا نمی‌كنی یعنی چه؟ اینها یعنی چه؟ تو یكی هستی من هم یكی هستم. برای خودت یك حساب و كتاب داری، من هم برای خودم یك حساب و كتابی دارم. تو یك امتیازاتی داری، من هم امتیازات دارم! یعنی‌ چه؟!

بزرگان برای همین همیشه می‌گفتند: خودتان را دندانه‌های یك شانه شوخی نمی‌كردند! تصوّر كنید. دندانه‌های یك شانه را نگاه كنید، همه یكسان است. این شانه دندانه‌هایش ... آدم می‌خواهد شانه كند، ممكن است یك شانه دندانه‌هایش یكی كوتاه‌تر از دیگری باشد، از وقتی كه این شانه وقتی شروع می‌كند می‌آید، هی دور می‌گیرد، هی این محدّب می‌شود، یا به عبارت دیگر مقعّر می‌شود، هی این انحناء پیدا می‌كند. ولی وقتی كه نگاه می‌كنی این‌جا می‌بینی سرش همه یكی است. این كوتاه‌تر از آن هست، ولی بلندتر از آن نیست. آنی كه بلندتر از این است، از نظر اندازه هم‌سطح است، خودش بلندتر است ولی همسطح با كیست؟ با بغلی است. آن بغلی بلندتر از آن است، فرض كنید كه یك میل، هِی یك میل یك میل این دندانه‌های شانه بزرگ می‌شود ولی از نظر سطح هیچ بزرگ نمی‌شوند. این نیست كه یك میل بزرگ شده این بالا رفته، مدام این‌طور نمی‌شوند. از پایین گود پیدا می‌كنند و بزرگ می‌شوند. همیشه به رفقا می‌فرمودند: خودتان را مثل دندانه‌های یك شانه تصور كنید.