حقیقت ربوبیت خداوند متعال (قزوین)

خداوند اوّل انسان را خلق می‌كند. خلق یعنی به دنیا می‌آورد، ولی خب استمرارش را هم خلق می‌گویند. یعنی هر آنی، هر ثانیه‌ای پروردگار یك خلق جدیدی نسبت به ما دارد كه آن خلق استمرار پیدا می‌كند، تازه هنگام موت هم باز خلق جدید است، خلق جدیدِ به آن طرف. این‌ (لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ)¹ یعنی ما اینها را دوباره به یك خلق جدیدی قرار دادیم.

بنابراین خلق فقط جنبه ایجاد از آن فهمیده می‌شود، ولی جنبه رحمت از آن فهمیده نمی‌شود؛ آن را دیگر باید شما با یك صفت دیگر ثابت كنید. رازقیت دیگر از آن فهمیده نمی‌شود. غفّاریت چه ربطی به خلق دارد؟! خداوند غفّار است، قهّاریت ارتباطی با خلق ندارد. توجّه كردید؟ اینها صفات دیگری است كه هركدام یك بُعد از ظهور پروردگار را به ما می‌نمایاند. و تنها اسمی كه تمام جهات را در درون خودش جمع كرده، صفت ربوبیت است. ربّ یعنی پرورش‌دهنده. شما در این پرورش همه چیز احساس می‌كنید. یعنی یك كاسه‌ای است كه همه جور در آن ریخته‌اید: نخود و لوبیا و ماش و برنج و عدس و گندم و اینها، همه را برداشته‌اید در این كاسه ریخته‌اید، حالا این كاسه را دارید در دیگ می‌گذارید تا این شروع كند به پختن و جوشیدن و در نتیجه آن محصولش و آن خروجی‌اش آن آشی است كه می‌آورند در كنار سفره، آن سوپی است كه می‌آورند جلویتان می‌گذارند؛ این صفت ربوبیت همه اینها را در درون خودش دارد. هم صفت خالقیت را دارد، تا ربّ خالق نباشد كه نمی‌تواند پرورش كند.

پس اوّل باید خلق در آن باشد. خلق الآن، خلق بعد، خلق ثانیه سوم، خلق ثانیه چهارم ... چون تا شخص وجود خارجی نداشته باشد پرورش كه معنا ندارد، چه را می‌خواهد پرورش كند؟! سر بی‌صاحب را كه نمی‌شود زد! پس باید اوّل یك چیزی باشد كه خلق نسبت به او صدق بكند، مخلوقیتی باشد تا این ربوبیت بتواند آن را بارور كند. پس در ربوبیت چیست؟ جنبه خلق وجود دارد.