تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

با این‌حال امام این‌طوری نیست و باز این مرحله‌ای پایین‌تر است! گرچه این خادم صد در صد از آنچه که مورد نیّت صاحب خانه است اطلاع دارد ولی باز در اینجا جدای از این قضیّه است و تصمیم گیرنده فرد دیگری است، آن دیگری تصمیم می‌گیرد منتهی تصمیمش را روی کاغذ می‌آورد و این فقط به بازار می‌رود و تهیه می‌کند و هیچ تخطّی هم نمی‌کند، عین همان را می‌گیرد. امام این نیست.

امام جزء تصمیم گیرنده قرار می‌گیرد نه‌اینکه اطلاع داشته باشد، توجّه می‌کنید!؟ یعنی افرادی که در آن منزل هستند و بر انجام اینها تصمیم می‌گیرند، چند نفر هستند؟ فرض کنید که پدر است، مادر خانه است، پسر و دختر بزرگ دارند که چهار یا پنج نفر می‌نشینند و تصمیم می‌گیرند آقا چقدر مهمان داریم؟ خب این‌قدر داریم، من‌حیث‌المجموع همه با هم تصمیم می‌گیرند اینکه سه کیلو سیب باشد، بیشتر نگیریم، خراب می‌شود، کمتر نگیریم، شاید کم بیاید، می‌نشینند با همدیگر یکی‌یکی اینها را حساب می‌کنند بعد روی کاغذ می‌آورند، حالاکه تمام شد آن‌وقت می‌دهند دستِ خادم، آقا برو بگیر. پس تصمیم گیرنده اینها هستند. این چهار نفری هستند که در منزل هستند.

من به‌خاطر تشبیه این را می‌گویم. وإلاّ نه‌اینکه امام در کنار خدا تصمیم می‌گیرد! نه این غلط است. تصمیم پروردگار و تقدیر پروردگار که بر انجام یک عمل است، امام همان تصمیم را در خود پیاده می‌کند و به انجام می‌رساند، فقط اطلاع ندارد. اطلاع نسبت به یک مسئله ندارد. خود او پیاده کنندۀ تصمیم است و با پروردگار وحدت پیدا کرده است. الآن خادم جدا است، کاغذ را دست او می‌دهند می‌گویند برو بگیر، این نرود یکی دیگر می‌رود. ولی امام با تصمیم گیرنده وحدت پیدا کرده. مثل اجزاء آن چند نفری که در منزل هستند و به عنوان یک وحدت، یک نتیجه و خروجی از آنها بیرون می‌آید و ظاهر می‌شود، مسئلۀ امام این است. الآن امام زمان علیه السّلام که در این عالم دارد کار انجام می‌دهد، این نیست که یک کناری نشسته است و شب‌های جمعه یک لوحی دستش می‌آید و طبق این لوح فرض کنید که فردا جمعه این کار را شما انجام بده، در فلان کشور فرض کنید که فلان قضیّه باید اتفّاق بیفتد، در فلان نقطه باید فلان مسئله اتفّاق بیفتد و شما این را باید انجام بدهی و امام بشود مجری دستورات و اوامر پروردگار! خب این یک دیدگاه است.