تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

استاد: بقا پیدا کرده. وقتی بقا پیدا کرده آنها در ذهنش هست ولی نمی‌تواند بگوید. الآن شما فرض کنید که ادراک پیدا می‌کنید به این انگور. خصوصیّات این انگور مشخّص است، این سیاه است دانه‌هایش هم این مقدار است وزنش هم این مقدار است.

سؤال: ولی در مرتبه فنا چیز نیست

استاد: آهان! ولی شما در آن مرتبه به همین حقیقت انگور اطلاع پیدا می‌کنید. یک انگوری که سیاه نیست. این الآن سیاه است این همین است، این انگوری که آنجا است سیاه نیست، چطور می‌توانید بیان کنید!؟ من یک انگوری دیدم سیاه نیست و وزن ندارد و شیرینی او هم با این فرق می‌کند درعین‌حال هم همین است، درعین‌حال هم همین است نه‌اینکه یک چیز جدا. قابل قبول نیست اصلاً، می‌گوید این دارد هذیان می‌گوید. بالأخره اینکه ما داریم می‌بینیم، چرا چون ما اینکه الآن داریم نظر به این می‌کنیم با این خصوصیّات، اگر در همین موقع یک اراده‌ای بشود و یک تصرّفی در ما بشود که ما هم در عین اینکه الآن داریم به این نگاه می‌کنیم ملکوت او را هم ببینیم آن‌وقت حرف او را درک می‌کنیم و می‌فهمیم او چه می‌گوید. ولی اگرنه، تا ما ما هستیم و اطّلاعات ما همین است و در این عالم هستیم، آن‌وقت مات و مبهوت به او نگاه می‌کنیم که می‌بینیم که می‌گوید: آقا این انگوری که در آنجا هست رنگ ندارد! مگر می‌شود که آقا انگور رنگ نداشته باشد! می‌گوید شیرینی ندارد! فرض کنید که وزن ندارد، پس دیگر هیچی نیست!! مثل هوا است. می‌گویند نه اصل و اساس آن است. او اگر نباشد این نیست. اینجا است که تضاد پیدا می‌شود! نمی‌توانیم بفهمیم! لذا می‌بندند، دهانشان را می‌بندند، می‌گویند نه ما می‌توانیم بگوییم نه می‌توانی بفهمی! پس بهتر است حرف نزنیم. دیگر تو هر وقت خودت فهمیدی و هر وقت به آنجا رسیدی.

سؤال: آیا ممکن است قواعد عالم بالا با عالم پایین اصلاً متفاوت باشد؟