تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

سؤال: طبق فرمایش شما همان نفس امام که اراده کردند علّت است دیگر

استاد: بله نفس امام علّت است. چطور شما اراده کنید دستتان را می‌گذارید اینجا یا آنجا می‌گذارید اینجا امام اراده می‌کند آن نقش را تبدیل به شیر می‌کند.

سؤال: ببخشید این عوالمی‌که شما می‌فرمایید در هم تأثیر دارند، مثلاً ما یک تصوّری می‌کنیم یک گناهی، یک ثوابی اثرش در برزخ به یک صورتی نمود پیدا می‌کند و همین‌طور چیزهایی که در عوالم بالا خدا مشیّت می‌کند و برای ما نازل می‌شود در عالم طبع ما یک تأثیراتی می‌گذارد. من می‌خواستم ببینم این حد فاصل با تصوّر یکی مثل من فکر می‌کنم متفاوت باشد. یک حدّ فاصلی آدم می‌تواند برای آن قائل بشود یا به ترتیب و تدریج در هنگام نزول از یک عالمی به یک عالم نازل بشود یا صعود کند؟

استاد: البتّه بنا بر قانون به‌اصطلاح طفره نمی‌شود که یک علّت در یک معلولی تأثیر ایجاد کند بدون اینکه این واسطه در اینجا حذف شود. واسطه هست، منتهی این واسطه یک وقتی زمان می‌برد، یک وقتی این واسطه بدون زمان انجام می‌شود، البتّه نه زمان، زمان ظاهری، بلکه زمان، زمان ربوبی و منظور آن‌طور و دَوری است که باید این زده شود. اسماء پروردگار که منشأ برای تمام حوادث و پدیده‌ها هستند در کلّ عالم وجود، اینها دارای یک حقیقت کلّی هستند، اسم قدرت، اسم علم، اسم اراده، اسم حیات، اسم رحمت، اسم خلق اسم رزق اینها اسامی کلّی و بعضی‌ها هم صفّات کلی هستند که اینها به عنوان علّت اول و اصل بعد از ذات پروردگار، اینها مطرح هستند. این تأثیر می‌گذارد در یک مرتبۀ پایین‌تر از خودش و آن هم در مرتبۀ پایین‌تر تا می‌رسد به اینجا که الآن به‌صورت حقایق جزئیّه و مشخّص، شما اینها را مشاهده می‌کنید. هر کدام از اینها در مرتبه پایین‌تر از خودش تأثیر می‌گذارد تا به اینجا می‌رسند. این مسئله است.

سؤال: به این مرتبه لاشیئّیت، این مُدْرِک یک خبر آورده برای ابن‌فارض که من چیزی را ادراک کردم که نمی‌توانم بیان کنم، این لاشیئیّت اطلاقی نیست؟ اطلاقی نیست که