تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

اینجا است که ما می‌بینیم بزرگان در خیلی از مواقع می‌گویند بنشینید سر جایتان، برای این است که آنها یک چیز دیگری می‌بینند. ولی آن‌طور نیست که هرچه ظاهر باشد یکی است! نه‌خیر پس در این‌صورت فرق بین امام و غیر امام چه می‌شود؟ اگر قرار باشد که امام همان کاری را بکند که در ظاهر بقیّه انجام می‌دهند، خب دیگر امام نیست، دیگر به او امام نمی‌گویند؛ امام یعنی کسی که انسان را از آن موارد سردرگمی نجات بدهد، او را می‌گویند امام، از آن موارد جهل بیرون بیاورد، این را امام می‌گویند. این معنا معنای امام است. لذا ولیّ خدا می‌گوید سر جایتان بنشینید و هیچ کاری هم نداشته باشید. بعد معلوم می‌شود عجب!! یک سال می‌گذرد دو سال می‌گذرد، ما خبر نداشتم ما نمی‌دانستیم و ما این کار را نمی‌کردیم! بعد از سال‌ها یا بعد از هفته‌ها و روزها، بعضی مسائل که همان ساعت بعد روشن می‌شود و نیاز به گذشت ماه‌ها و سال‌ها و اینها نیست. تا از پل عبور می‌کند، همه چیز تغییر پیدا می‌کند!

بعضی موارد سال‌ها طول می‌کشد یا ده‌ها سال طول می‌کشد! بعد از مدّتی یک‌دفعه انسان قضایایی که رو می‌شود، مسائلی که افشا می‌شود، حقایقی که از بعضی زبان‌ها می‌شنود، با خود می‌گوید: عجب! چه کلاهی سر ما رفت و چطور افراد آمدند خودشان را غیر از آنچه که هستند نشان دادند و ما را سپر و وسیلۀ برای خودشان قرار دادند! حالا ضررها شده، خسارات وارد شده، چه مسائلی پیش آمده! اما ولیّ خدا از اول می‌گوید بنشین زیر کرسی از جایت تکان نخور! به ما ایشان می‌گفت بنشینید زیر کرسی! او دارد می‌بیند. آن‌وقت، می‌گذرد می‌گذرد، آن‌وقت می‌بینیم کم‌کم، کم‌کم عجب! چه چیزهایی دارد به گوش می‌رسد، چه مطالبی به گوش می‌رسد! جریان این‌طوری بود!؟ عجب! این عجب عجب را او از اول می‌بیند!

من در بعضی از نوشته‌ها آورده‌ام از مسجد می‌آمدیم آن‌طرف خیابان، آنجا روزنامه‌ای بود و عکس این آقای بنی صدر در آن روزنامه بود. آن‌موقع ما اصلاً بنی صدری نشنیده بودیم. آن‌موقع حکومت نظامی بود. ایشان با آن عصا اشاره کرد این کیست آقا؟