تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

ما در آن سفری که یک سال پیش تبریز رفتیم، ایشان سرما خورده بود و خیلی بیحال افتاده بود و ما رفتیم برای دیدن ایشان. می‌گفت من خوب می‌شوم، دو یا سه روز دیگر خوب می‌شوم و شما باید بمانی یک هفته برویم کجا و کجا و فلان و این حرفها ولی از حالش پیدا بود که نه دیگر مثل اینکه...! ما می‌خندیدیم! شب که آمدیم خداحافظی کنیم چون ما را شب برای شام نگه داشتند، منتهی رفتیم اطاق دیگر که ایشان راحت باشد. مریض بود در اطاق دیگر بودیم با چند تا از رفقا بودیم. موقعی که برگشتیم خداحافظی کنیم از ایشان، دو شب تبریز بودیم، فردا می‌خواستیم بیاییم ایشان یک نگاهی به من کرد و گفت آقای آقا سیّدمحسن، ما رفتیم! مثل‌اینکه از آن‌موقع تا آن‌موقع یک چیزهای برای او روشن شده بود، عصر یک چیزی می‌گفت، گفت دیگر ما تمام هستیم! و پسرش می‌گفت شب که شما رفتید صبح ما ایشان را بردیم بیمارستان و دیگر از بیمارستان درنیامد.

و اینها هم پیش می‌آید! یک‌هم‌چنین چیزهایی هم خلاصه هست، آنجا را که ما نمی‌توانیم دستکاری کنیم. هرچه زور بزنیم آنجا را نمی‌توانیم! بله، خیال می‌کنیم چه‌بسا ایشان اگر به همان روش بود سال‌های سال هم بود، زنده بود. تقدیر این است چون قضاء آید طبیب ابله شود.

خب ایشان خودشان معترف هستند. و قضیّه همین است، به طبیب کار ندارد ما هم همین هستیم. وقتی چیزی می‌پرسند نمی‌فهمیم این از اینجا قفل شده باید صبر کنیم شاید بعداً باز شود. همه همین هستیم. حرف حساب را مولاناها زدند آنها زدند خوش به حال ایشان آنها فهمیدند چه خبر است. خب الحمدلله

آیا نگرش انسان تقدیر را عوض می‌کند؟

سؤال: بحث‌هایی که پیش می‌آید، انسان اگر از ناحیۀ توحید ببیند این‌هم مثل عادی بخواهد ببیند آیا در مشیّت الهی هم تغییر ایجاد می‌کند. نگرش انسان تقدیر را عوض می‌کند؟

استاد: ببینید تقدیر و نگرش انسان هر دو یکی است. اگر انسان نگرش او عوض شود معلوم است که تقدیر این بوده که عوض شود نه‌اینکه دو چیز جدا است. اگر عوض نشود خب معلوم است تقدیر این بوده که عوض نشود و به آن کیفیت بماند. همین‌که انسان نگرشش عوض می‌شود، براساس این نگرش تقدیر خودش تنفیذ می‌شود و بعد مشخّص می‌شود که از اول این بوده. خدا چیزی را اضافه نمی‌کند. همۀ این موارد بله! مشخّص و معیّن است.