تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

حالا شما این آیۀ قرآن که فلان دوا شیمیایی در آن است را به ما نشان بده از اول سورۀحمد تا آخر سورۀ ناس، آن علفی که به درد کبد می‌خورد و سرطان کبد را معالجه می‌کند، نه کلیه! آنچه دارویی است؟ آن‌وقت آقا می‌گوید پیغمبر...! اینها این یک مسئله عادی است، ظاهری و علوم ظاهری و استفاده‌های ظاهری از این مسئله است که این را نشان می‌دهد.

بعد وقتی که این قضیّه اتفّاق افتاد، خود استاد ما می‌گفت که:

پارسال تابستان تبریر منزل حاجی آقا (پدر استاد) بودم. جوانی آمد که می‌خواست ازدواج کند و خلاصه یک تعلّق خاطری به دختری پیدا کرده بود. گفت که می‌خواهم ازدواج کنم، این خلاصه داستان است. ایشان با قرآن استخاره کردند. به این می‌خندد. گفتم چرا می‌خندی؟ ایشان به جوان گفت بیا بیا جلو، یواش در گوشش چیزی گفت که من نفهمم ولی من می‌شنیدم! گفت خبر داری این مورد تو چه نقصی دارد؟ یک‌دفعه این جوان رنگش پرید. معلوم شد که خلاصه یک نقصی دارد، یکی دارد! گفت: بله من اطلاع دارم. ایشان گفت: اگر از این مسئله صرف نظر کنی برای تو زن خوبی خواهد بود.

حالا این را کجای قرآن نوشته کدام آیه نوشته؟! تو که می‌گویی پیغمبر زیر خیمه بوده و افکارش متأثّر از این خیمه بودند تو بگو، توجیه کنیم. آخر اینها همین‌طوری صحبت کردن که نمی‌شود! بعد که این جوان رفت دیدم این پدرم دارد می‌خندد! گفتم: چرا می‌خندی حاج آقا؟ گفت برو این جوان را نصیحت کن! این دو سال است خودش را تنظیف نکرده! می‌گفت من رفتم دیدم رسیده به سر خیابان. گفتم بایست کارت دارم! آقاجان آدم خوب است خودش را همیشه تنظیف کند، تو دو سال است خودت را تنظیف نکردی. گفت: ای داد بیداد این‌ هم دومیش، خداحافظ می‌روم همین الآن می‌روم.

می‌گفت این از کجای این آیه درمی‌آید؟ این را هم از آیه درآورد نه چیز دیگر، از همان آیه با رعایت بعضی از اسلوب روی آیه که علم الاوفاق به آن می‌گویند که آن انطباق وفق بر آیه و حسابی که درمی‌آید؛ یکی راجع به زنش آن نتیجه می‌دهد، یکی هم راجع به خودش! این مسئله را شما بروید ببینید از کجا درآمده جناب آقای سروش؟! شما که می‌گویید اینها کلام بشری است از کجا درآمده؟ [فقط تو اینها را می‌دانی] اینها چیزهای بدیهی است که اصلاً، تعجّب می‌کنم چطور اینها باید ایشان بی‌اطّلاع از این مسائل باشد، چطور یک‌هم‌چنین حرف‌هایی زده می‌شود؟